அழகிய வண்ணங்களும் அபாயச் சின்னங்கள் ஆகிப் போயினவே!!!

அழகிய வண்ணங்களும் அபாயச் சின்னங்கள் ஆகிப் போயினவே!!!

“சார் இவன் என்னை புடிச்சி தள்ளி விட்டு என் பேகை கிழிச்சிட்டான் சார்“ என்றொரு வழக்கு

“நீ எந்த ஊரு?“ தலைமையாசிரியர்

“--- சார்“

“எந்த தெரு?“

“---தெரு சார்“

ஒரு முடிவுக்கு வந்தவராய் அந்த வழக்கின் விசாரணையை அந்த பையனின் சாதியைச் சார்ந்த ஆசிரியரை அழைத்து விசாரிக்குமாறு பணித்தார்.

இந்த அவலம் நான் பணியாற்றிய பள்ளியில் நடந்தது. ஆனால் அந்த தலைமையாசிரியர் வருவதற்கு முன்னரே அவரின் பயத்தையெல்லாம் அர்த்தமற்றதாக்கி வைத்திருந்தோம்.

நான் பணியேற்ற புதிதில் வழக்கு விசாரணையானது மேலே உள்ள தோரணையில் ஆரம்பிக்கும். பையன் ஒரு ஊரின் பெயரை சொன்னதுமே சிறு கண்டனத்துடன் தள்ளுபடி செய்யப் படும்.

ஆசிரியர்களின் பயம் மாணவனின் எதிர் காலத்தை சீரழிக்கும் நச்சு விதை என்பதை ஏனோ பாவம் பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் உணர்வதே இல்லை.

2002 ம் ஆண்டுக்கு பிந்தைய காலகட்டத்தில் உட்கோட்டை பள்ளியில் இந்தமாதிரி ஊர் பேரைக்கேட்டு வழக்கை தள்ளுபடி செய்யும் வழக்கம் ஒழிந்தது. இதனால் ஓரிரு முறை மாணவர்களின் வசவுகளை காதுபடக் கேட்க நேரிட்டது. ஆனால் ஊரின் பெயர் நமக்கு பாதுகாப்பு என்ற ரீதியில் மாணவர்கள் எதற்கும் துணியும் மனப்பான்மை துடைத்து எரியப்பட்டது. இப்போதும் அந்த ஊர் மாணவர்கள் வேறெந்த மாணவர்களைக் காட்டிலும் என்பால் பேரன்பு உடையோராகத் திகழ்கின்றனர்.

பெயரின் பின்னால் வடநாட்டினர் சாதிப் பெயரை சேர்த்துக் கொண்டு இருந்த அதே வேளையில் பெயரின் பின்னால் இட்டுக் கொள்ளும் சாதிப் பெயரானது நல் விருந்தின் ஓரத்தில் வைக்கப்பட்ட மலமாக எண்ணி அருவருப்புடன் அதை கைவிடச் செய்தவர் பெரியார். என்னதான் சாதிப் பற்றும் ஈடுபாடும் இருந்தாலும் பெயரின் பின்னே சாதிப் பெயரை இட்டுக் கொள்ள தமிழகத்தில் எவரும் தயாரில்லை.

ஆனால் இப்போது பள்ளிக் கல்லூரி மாணவர்கள் மத்தியில் ஒரு பழக்கம் நாகரிகப் போர்வையில் நுழைந்து கொண்டு வருகிறது. தன் சாதிக் கட்சி அடையாள வண்ணத்தை கைகளில் பட்டையாக அணிந்து வருவது, சாமிக் கயிரு போல பின்னி வருவது மற்றும் கைக்குட்டையாக எடுத்து வருவது என்று விஷ விருட்சமாக வளர்ந்து வருகிறது.

பட்டையை கழட்டச் சொன்னால் நம்மை அந்த சாதிக்கு எதிரானவன் என்ற கருத்து வந்து விடுமோ என்ற பயத்தில் ஆசிரியர்கள் சிலர் வாலாவிருந்து விடுகின்றனர்.  (அடியேன் கூட சக ஆசிரியரால் தவறாக புரிந்து கொள்ளப்பட்டேன். அவர் பார்க்கும் போதெல்லாம் நான் சாராத ஆனால் அவர் சார்ந்த பட்டையை கழட்டியிருக்கிறேன் தற்செயலாக, விளைவு இவர் இவர்களின் பட்டையை மற்றும் கழற்றும் சாதி வெறி பிடித்தவர் என்று தவறாக புரிந்து கொள்ளப் பட்டேன்)

பட்டைதானே இருந்து விட்டு போகட்டுமே அதிலென்ன தவறு என்று நினைக்கலாம். பட்டை அணிய ஆரம்பித்த பின்னர் மாணவர்கள் வண்ண வாரியாக குழுவாக செயல் படுகின்றனர்.

சென்ற ஆண்டில் தனிப்பட்ட வயதுக்குரிய எதிர் பாலின் ஈர்ப்பு சார்ந்த போட்டியை சாதி விவகாரமாக ஆக்கிவிட்டார்கள். சரியான நேரத்தில் அது விசாரிக்கப் பட்டு பிரச்சனையின் சாதியப பரிமாணம் தவிர்க்கப் பட்டது.

பேருந்துகளில் மோதிக் கொள்ளும் நேர்வுகளின் போது அடையாளத்தை பாதுகாப்பு கவசமாக நினைக்கிறார்கள்.

பள்ளிக் கல்லூரி காலங்களில் சாதி வேறுபாடில்லாமல் “மாமா“ “மச்சான்“ என்று பழகியதெல்லாம் பழங்கதை ஆகி விடும் போல தெரிகிறது. “மாமனையும்“ “மச்சானையும்“ சொந்த சாதிக்குள்ளேயே தேடிக் கொள்கிறார்கள்.

திராவிடக் கட்சிகளில் இட ஒதுக்கீடு போல சாதிய பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப் படாத காரணத்தால் சாதிக்கு என்று தனிக் கட்சிகள் தோன்ற ஆரம்பித்தன. அவை தங்கள் அரசியல் வளர்ச்சிக்கு வெறுப்பைத் தூண்டிவிட்டு அரசியல் செய்கின்றன.

மத அரசியலும் சரி சாதி அரசியலும் சரி அவை தங்களின் வளர்ச்சிக்கு உரமாக பாமர மக்களின் மனதில் வெறுப்பை தூண்டி அதன் விளைவாக ஏற்படும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பை தங்களின் கட்சி வளர்ச்சிக்கு பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன.

நம்மிடையே வசித்து வரும் கிருஸ்த்துவ மற்றும்  இஸ்லாமிய மக்கள் என்ன வேறு தேசத்தில் இருந்தா வந்தார்கள். அவர்கள் ஏற்கனவே அணிந்திருந்த உள்ளாடை சவுகரியமாக இல்லாத காரணத்தினால் வேறு ஒரு உள்ளாடை அணிந்து கொண்டனர். அதன் காரணமாக அவர்கள் பால் வெறுப்பு ஏற்படலாமா? நான் அணிந்து உள்ள அதே உள்ளாடை தான் என் நண்பனும் அணிய வேண்டும் என்று வற்புறுத்துதல் தகுமோ?

மக்கள் அனைவரும் நட்புறவோடு தான் பழக எண்ணுகிறார்கள். அரசியல்வாதிகள் தங்கள் சுயலாபத்திற்காக விளைவுகளை பற்றி எண்ணாமல் தங்களின் நெருப்பை கக்கும் வெறுப்பு வார்த்தைகளால் ஒற்றுமைக்கு தீ வைக்கிறார்கள். அது பற்றி எரியும் போது குளிர் காய்கிறார்கள். மேலும் அது அணைந்து போகாமல் பாதுகாக்கிறார்கள்.

பணக்கார மாணவர்கள் படிக்கும் பள்ளிகளில் இந்த பிரச்சனை இல்லை. பணக்காரர்கள் மத்தியில் சாதியே இல்லை. ஏழை எளியோர் தான் இலகுவாக உணர்ச்சி வசப் படுவார்கள். அதனால் அவர்களை அக்கினிக் குஞ்சுகளாக வளர்த்து தங்கள் சுயலாபத்திற்கு பயன் படுத்திக் கொள்ள சாதிக் கட்சிகளும் மதக் கட்சிகளும் எண்ணுகின்றன.

மாணவர்களை இந்த விளையாட்டில் பலிகடாவாக ஆக விடாமல் பாதுகாக்க வேண்டியது ஆசிரியர்களின் கடமை. சாதிப் பாசத்தை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டு உள்ள மாணவர்களிடம் உட் சாதி தீண்டாமை பற்றி கூறுங்கள். சாதிகள் ஒன்றாக இருந்தாலும் ஏழையை ஏற்க பணக்காரன் தயாராக இல்லை. அனைத்து சாதியிலும் காணப்படும் ஒரே ஒற்றுமை ஏழை பணக்காரர் இடையே ஆன நவீன தீண்டாமைதான். அப்படியே ஏற்றாலும் ஏதேனும் ஒரு சுயலாபம் இருக்கும். முடிந்தவுடன் “கை கழுவி“ தீட்டு கழித்து விடுவார்கள்.

துயரமான செய்தி

பள்ளியில் காலைநேர கூட்டத்தை தலைமையேற்று நெறிபடுத்த உயர் வகுப்பு மாணவர்களை அழைத்தால் பின்னங்கால் பிடறியில் பட ஓடுகிறார்கள். இம்மாதிரி தருணங்களில் கீழ் வகுப்பு மாணவர்கள் குரல் உடையா  பிஞ்சு மழலையில் நெறிபடுத்த வருவார்கள்.

அவர்களில் ஒருவன் "நேர் நில், இயல் நில் " என்று நிலம் அதிர பூமியை உதைத்து கம்பீரமாய் கூறுவான். குரலும் கனீரென்று இருக்கும்.

இந்த வாரம் மறுபடியும் மாணவர்களை துரத்தி பிடித்தோம். காரணம் அந்த கம்பீர மாணவன் தற்கொலை செய்து கொண்டானாம்.

அனைத்து ஆசிரியகளும் துடித்து போனோம். அவனது வகுப்பு ஆசிரியர்கள் 'அவன் நன்கு படிப்பவன் ஆயிற்றே' என கண்ணீர் மல்க கூறினர்.

மாணவர்களின் மன உறுதியை வளர்க்க வேண்டிய விஷயங்கள் பாடத்திட்டத்தில் இல்லை. அதற்கு அவசியமும் இல்லை. ஆசிரியர்கள் தன்னெழுச்சியுடன் தன்னிச்சையாக இதனை போதிக்க வேண்டும்.

ஆசிரியர் மட்டுமல்லாமல் பெற்றோரும் 'நாங்கள் எப்போதும் உனக்காக உன்னுடன் உள்ளோம்' என்ற நம்பிக்கையை வளர்க்கும் விதமாக நடந்து கொள்ள வேண்டும்.
உணர்வுசார் நுண்ணறிவு
குறித்த விழிப்புணர்வின் அவசியம் இம்மாதிரி நிகழ்வுகளின் போது உணரமுடிகிறது.

1000 மற்றும் 500 ரூபாய் நோட்டுக்கள் இல்லா நிலை நோக்கி….

     “சார் நாளைக்கே ரிஜிஸ்டர் பண்ணிடலாங்களா?“

     “பணம் கட்டிட்டா நாளைக்கே பண்ணிடலாம் என்ன கட்டுறீங்களா?“

     “சார் பணம் ரெடி, அக்கவுண்ட் நம்பர் குடுங்க டிரான்ஸர் பண்ணி விடுறேன்”

     “அதெல்லாம் வேணாங்க நீங்க இப்போவே வித்டிரா பண்ணிட்டு வாங்க“

     “ஏங்க ஏழு லட்சமுங்க எப்படிங்க எடுத்து வர்றது?“

     “அதெல்லாம் எடுத்துட்டு வரலாம் வாங்க இன்னைக்கே கட்டிட்டா நாளைக்கு ரிஜிஸ்டர் பண்ணிடலாம்“ ரியல் எஸ்டேட் காரன் கராறா சொல்லிட்டான். சொஸைட்டி லோன் மூணு லட்சம் பர்ஸனல் லோன் நான்கு லட்சம் என ஏழு லட்சம் ரெடி பண்ணியாச்சு. டவுன் ஏரியாவில் மனை வாங்கறதுன்னா சும்மாவா?

     பேங்குக்கு வந்தாச்சு.

“என்ன சார் ஏழு லட்சம் வித்ட்ராயலா?“

“ஆமாம்மா, 1000 ரூபா நோட்டா குடுத்துட்டிங்கன்னா எடுத்துட்டு போக வசதியாக இருக்கும்“

“இல்ல சார் படிவத்தில அக்கவுண்டன்ட் சார்ட்ட சைன் வாங்கிட்டு வந்துடுங்க“

“இந்தாம்மா சைன் வாங்கிட்டேன், கொஞ்சம் ஆயிரம் ரூபா நோட்டா கொடுத்துட்டிங்கன்னா வசதியா இருக்கும்“

“சாரி சார் 500 ரூபா நோட்டு தான் இருக்கு பிடிங்க கவனமா எண்ணிக்கோங்க“

எடுத்து பையில் வைத்தால் 14 கட்டுக்களால் பை நிறைந்தது.

கொண்டு போய் ஆபீஸ்ல கட்டி அடுத்த நாள் ரிஜிஸ்டர் பண்ணிட்டேன்.

இப்படியாக எனது எதிர்கால ஊதியத்தை அடகு வைத்து ரூபாய் ஏழு லட்சத்தை திரட்டி அதை அரசாங்க கணக்கிற்கு கொண்டு வராமல் கருப்பு பணமாக ரியல் எஸ்டேட் காரன் எடுத்துக் கொண்டான். ஒரு வழியாக எனது பணம் இந்திய வெள்ளை பொருளாதாரத்தில் இருந்து விலகிக் கொண்டது.

இப்படியாக தினம் தினம் எத்தனை பரிவர்த்தனைகள்?

பிள்ளைகளின் படிப்பு என்கிற பேரில் பணம் மூட்டை மூட்டையாக நாமக்கல் ஏரியாவில் குவிந்து பல இலட்சக் கணக்கான நடுத்தர வர்க்க மக்களின் பணம் அரசாங்க கணக்கில் மண்ணை போட்டு பெரும்பணக்காரர்களின் பெட்டிகளில் தஞ்சமடைகிறது.

மருத்துவக் கல்லூரிகளில் சீட்டுக்காக கட்டப்படும் பல நூறுகோடிகளும் கருப்பாய் போய்தானே மறைகின்றது. தனியார் மருத்துவ மனைகள் கூட தங்கள் கட்டணத்திற்கு சரியான இரசீதினை தருவதில்லையே!

அதுமாதிரிதான் பெரு வணிக நிறுவனங்கள். திருச்சியில் உள்ள பிரபல கடையொன்றில் அவர்கள் வெள்ளை நிற ரோலில் கடைபேரெல்லாம் போட்டு டாட் மேட்ரிக்ஸ் பிரிண்டரில் பிரிண்ட் செய்த பில்லை வழங்குவது தான் வழக்கம். நகை கடையில் ஒரு முறை நான் கார்டை கொடுத்த போது வேண்டவே வேண்டாம் என்று மறுத்த தோடல்லாமல் கார்டு கொடுத்தால் வாட் வரி போட்டு விடுவோம் உங்களுக்கு விலை அதிகமாக போகும் என்று செல்ல மிரட்டல் வேறு.

கிரடிட் மற்றும் டெபிட் கார்டுகள் நடைமுறைக்கு வந்த பின்னும் ஆயிரம் மற்றும் ஐநூறு ரூபாய் நோட்டுகளுக்கு வேலை என்ன?

பெரிய செலவுகள் எல்லாம் பெரிய கடைகளிலோ பெரிய நிறுவனங்களில் தான் செய்யப் போகிறோம் அங்கெல்லாம் கார்டு களை உபயோகிக்க தடை யேதும் இல்லையே.

தனியார் பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளில் எலக்ட்ரானிக்ஸ் முறைக்கு மாறிவிட்டால் பணம் கருப்பாக தேங்குவது தவிர்க்கப் படும் அல்லவா. அவர்கள் தங்களது ஊழியர்களுக்கு சில ஆயிரங்கள் மட்டும் சம்பளமாக அந்த கருப்பில் இருந்து கிள்ளித் தருகிறார்கள். இதுவே இ-சேவை ஆனால் அவர்கள் வழங்கும் சம்பளம் கணக்கில் வரும். அவர்கள் நியாயமான சம்பளத்தை காலம் தாழ்த்தாமல் வழங்குவார்கள்.

ரியல் எஸ்டேட் டிலும் இந்த முறை வந்தால் பரிவர்த்தனையில் ஒளிவு மறைவு இருக்காது. பணத்தில் கரி படிவது தவிர்க்கப் படுவதோடல்லாமல் அரசுக்கு வரி வருவாய் சரியான விலைக்கு உள்ளது கிடைக்கும். 20 இலட்ச ரூபாய்க்கு விற்று 2 இலட்ச ரூபாய் என்று பதிவு செய்ய இயலாது.

கல்லூரிகளில் சட்டத்திற்கு புரம்பாக கேப்பிடேஷன் கட்டணங்கள் கேட்க இயலாது.

எனவே 1000 மற்றும் 500 ரூபாய் நோட்டுக்கள் இனியும் வேண்டியது இல்லை.

நம்ம ஆளுங்க எளிய சாதாரண மக்கள் என்ன செய்வார்கள் என்று முதலைக் கண்ணீர் விடுவது என் காலையும் நனைத்து விட்டது. (என்னா அக்கரை?)

அவர்கள் 500 மற்றும் 1000 ரூபாய் நோட்டை பத்திரப் படுத்தி வைத்திருப்பார்களே ஒழிய செலவு செய்ய மாட்டார்கள். அவர்களைப் பொறுத்தவரை அதை செலவு செய்வது என்பது “உடைப்பது“ என்று பொருள். “500 ரூபா தான் இருக்கு உடைக்கணுமேன்னு பார்த்தேன்” என்றே தயங்கி செலவு செய்வதில்லை.

தலை சுமை வியாபாரிகள் ஒன்றும் தங்கள் பொருட்களை ஆயிரங்களுக்கு விற்பதில்லை அவர்களுக்கு பத்துக்களோ இருபதுகளோ போதும்.

இப்படி திடீர்னு சொன்னா என்ன செய்வது?

கையில் இருக்கும் 100 மற்றும் அதற்கு கீழான நோட்டுகளை பயன் படுத்துங்கள். கிராமங்களை தவிர மற்ற இடங்களில் இருப்போர் கார்டை பயன்படுத்தி பொருள் வாங்கலாமே. கிராமங்களில் இருப்போர் கையில் 100 ரூபாய் நோட்டுக்கள் வைத்திருப்பார்கள். இல்லையென்றால் கூட சமாளித்து விடுவார்கள். ஒன்றும் நெருக்கடி இல்லை.

கையில் ரொக்கம் வைத்திருப்போர் கவலை கொள்ள வேண்டாம். இன்னும் ஒன்றரை மாதம் உள்ளது வங்கியில் செலுத்தி விடுங்கள்.

நியாயமான கணக்கு உள்ளவர்கள் வங்கியில் செலுத்த தயங்க வேண்டியதில்லையே!

பரிவர்த்தனைகள் அனைத்தும் ஒளிவு மறைவற்று இருந்தால் அரசாங்க பொருளாதார புழக்கத்தில் இருந்து திடீரென காணாமல் போகும் பெருந்தொகை தவிர்க்கப் பட்டு நமது சேவைக்காக சுழன்று கொண்டு இருக்கும்.

500 மற்றும் 1000 ரூபாய் நோட்டுக்களை முற்றிலும் தடைசெய்வதைத்தான் நான் சந்தோஷமாக ஆதரிப்பேன். மீண்டும் 2000 வருவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. “கண்டெய்னர் வேண்டாம் ஷேர் ஆட்டோ போதும்”