Saturday, November 18, 2017

லால்குடி டேஸ்-16 வீழ்ந்து விடாத வீரமும், மண்டியிடாத மானமும்

வீழ்ந்து விடாத வீரமும் மண்டியிடாத மானமும்

எங்கள் ஊரான சுத்தமல்லியில் எங்கள் தெருவில் வருடா வருடம் கரிநாள் அன்று நடக்கும் ஜல்லிக் கட்டு எங்களைப் போன்ற சிறார்கள் (இது ஃப்ளாஷ் பேக், அப்போது நானும் சிறுவன் தான் என்ற அறிக) மத்தியில் வெகு பிரபலம்.
வீட்டில் கட்டப் பட்டிருக்கும் காளை மாடு பசுமாடு ஏன் கன்று குட்டி என்று எதையும் விட்டு வைக்காமல் வீட்டுக் காரர்களைக் கேட்காமலேயே “வாலன்டியர்ஸ்“ அவிழ்த்து வந்து ஜல்லிக் கட்டு நடத்துவார்கள். ( மாட்டின் சொந்தக் காரர்கள் அப்புறமாக வந்து “செந்தமிழில்“ அர்ச்சனை செய்வது தனிக் கதை)
ஊரில் இருக்கும் இளம் வயதுப் பெண்களைக் கவரவேண்டிய நிர்ப்பந்தத்தில் இருக்கும் கட்டிளம் “காளை“யர்கள் வீரமாக களமாடுவார்கள். இவர்களைப் பார்த்து பயந்து வாடிவாசலில் வராமல் புறவாசல் வழியாக புறமுதுகு காட்டியே பாதி காளைகள் ஓடிவிடும்.
ஒரு முறை ஜல்லிக் கட்டில் கயிற்றோடு வந்தக் காளையை மாமா ஒருவர் இலகுவாகப் பிடித்துவிட எண்ணி கயிற்றை பற்றி விட்டார் கயிற்றோடு அவரையும் சேர்த்து மாடு சிட்டாக பறந்தது. அவரும் கயிற்றை விடுவதாக இல்லை. தரையில் உருண்டு புரண்டு மாட்டின் கயிற்றோடு சென்று ஒரு கட்டத்தில் மாடு சோர்ந்து நிற்கவும் அதனை இவர் பிடித்ததாக பறைசாற்றிக் கொண்டார். அவர் மாட்டைப் பிடித்ததைக் காட்டிலும் தரையில் உருண்டு புரண்டு ’விழு’ப்புண்ணோடு வந்தது என்னை வெகுவாக கவர்ந்ததால் என் மனதில் அவர்தான் ”முரட்டுக் காளை”.
லால்குடியில் பதினோறாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த போது இது நடந்தது. சிவன் கோவில் தெரு லால்குடிப் பூங்காவனம் எல்லாம் தாண்டி உள்ள்ள்ளே ரொம்ப தொலைவில் இருக்கும் தெரு. அது தான் ஜல்லிக் கட்டு நடக்கும் தெரு. செவ்வக வடிவிலான நேர்த்தியாக திட்டமிடப்பட்ட தெரு. அதன் ஒரு வரிசையில் தான் மாட்டை அவிழ்த்து விடுவார்கள்.
அன்று நிறைய எழுத்து வேலை இருந்ததால் ஜல்லிக் கட்டுக்கு சென்ற முதல் “பேட்ச்“ல் என்னால் இணைய முடியவில்லை. நான் ராஜவேல் மற்றும் செல்வம் மூவரும் சற்று தாமதமாக சென்றோம்.
எங்கள் ஊரில் நடக்கும் அதே ஜல்லிக் கட்டு போலதானே இதில் என்ன சுவாரசியம் இருக்கப் போகிறது என்று எண்ணிக் கொண்டு அலட்சியமாக சென்றேன்.
நல்லா பெருசு பெருசா கொழு கொழு வென்று உயரமான காளைகளை நான் அதற்குமுன் கண்டதில்லை. அதன் திமிள் மட்டுமே முதுகில் அமர்ந்து இருக்கும் கன்றுக் குட்டி போல இருக்கும் என்றெல்லாம் சத்தியமா தெரியாதுங்க.
எங்கள் ஊர் ஜல்லிக் கட்டில் புறமுதுகு காட்டும் காளைகள் தவிர்த்து மற்ற காளைகள் அனைத்தும் பிடிக்கப் பட்டு விடும். என்பதால் உண்மையான ஜல்லிக் கட்டின் மகத்துவம் தெரியவில்லை.
போக்கிரிப் படத்தில் நெப்போலியனின் வசனம் போல “உண்மையான ஜல்லிக் கட்டு காளையை பார்த்த மாத்திரித்தில் ஒன்றுக்கு(இடக்கர் அடக்கல்) போயிடுவ தெரியுமா?” என்ற சூழலை எதிர் கொள்ள நேர்ந்தது.
ஜல்லிக்கட்டில் பிடிபடா காளை ஒன்று வெறிச்சோடி இருந்த தெரு வழியாக ஓடி வந்து கொண்டு இருந்தது. எதிரே காளை இந்தப் பக்கம் நாங்கள். அது ஜல்லிக் கட்டில் கண்ட கும்பலின் மிரட்சி குறையாமல் அதே வெறியோடும் வேகத்தோடும் எங்களை நோக்கி ஓடிவந்து கொண்டு இருந்தது.
அந்த தெருவின் பெயர் அக்கிரஹாரத் தெரு என்ற ஞாபகம். ஒரு சந்து பொந்து இல்லாமல் சேர்த்து சேர்த்து கட்டியிருக்கும் வீடுகள். ஆத்திர அவசரத்திற்கு ஒளிந்து கொள்ள ஒரு சந்து பொந்து இல்லாமல் என்னய்யா தெரு இது?. முதல் முறையாக ஒரு தெருவின் வடிவியல் அமைப்பின் மீது முதல் முறையாக ஒரு வெறித்தனமான கோபம் வந்தது.
காளைக்கும் எங்களுக்கும் இடையில் ஒரு நூறு மீட்டர் இடைவெளி இருந்தது. அந்த இடைவெளியை அந்தக் காளை கடப்பதற்கு ஆகும் நேரம் தான் எங்கள் உயிரைக் காத்துக் கொள்ள எங்களுக்கு கிடைத்திருக்கும் நேரம்.
சந்து பொந்து தான் இல்லை என்றால் இண்டு இடுக்கும் கூட இல்லை. ஏதாவது ஒரு வீட்டிற்குள் நுழைந்து கொள்ளலாம் என்றால் எல்லா வீடும் இறுகப் பூட்டியிருந்தன.
காளை மெல்ல நெருங்கியது. நாங்கள் தெருவின் இடது மூலையை நோக்கி நகர்ந்தோம். சாலை விதிகள் தெரியாத அந்த மட மாடு அதனுடைய வலது மூலையை நோக்கி அதாவது எங்களை நோக்கி வந்தது.
ஒரு வீட்டின் சுவர் இடையில் சிமெண்ட்டால் கட்டப் பட்ட கழிவு நீர் வாய்க்கால். நாங்கள் சுவரை நெருங்கவும் மாடும் எங்களை நோக்கியே வந்தது.
சாக்கடை வாய்க்காலை அலேக்காக ஜம்ப் பண்ணி ஒரு கரண்ட் கம்பத்தை கேடயமாக கொண்டு சுவற்றில் பல்லி போல ஒட்டிக் கொண்டேன். செல்வம் ஆபத்திற்குப் பாவமில்லை என்று கழிவு நீர் வாய்க்காலில் இறங்கி விட்டான். மிச்சமுள்ள ராஜவேல் தரையோடு தரையாக படுத்து விட்டான். மாடு அவனை முகர்ந்து பார்த்து விட்டு புலிகேசி படத்தில் புறமுதுகிட்ட கரடியாய் போய்விட்டது.
சுவற்றில் ஒட்டியிருந்த நானும் சாக்கடையில் இறங்கிய செல்வமும் ராஜவேல் தரையில் படுத்ததை பயந்தாங் கொள்ளித்தனம் என்று பிரகடனப் படுத்தியது தான் பெரிய ஜோக்.
இப்படித்தான் நான் லால்குடியில் அந்த ஜல்லிக்கட்டை பார்க்கச் சென்றேன். ஜல்லிக் கட்டு நடக்கும் தெருவில் இருந்த நல்ல உயரமான மாடி வீட்டில் குழுமி இருந்த கூட்டத்தோடு கூட்டமாக ஐக்கியமாகி பார்த்து விட்டு திரும்பினோம்.
அந்த சம்பவத்தை விடுதியில் யார் கேட்டாலும் சொல்வதில்லை என்று சங்கல்பம் செய்து கொண்டுதான் திரும்பினோம்.
அதன் பிறகு இப்போது தான் அந்த சம்பவத்தை நினைவு கூர்கிறேன்.  
கீழே கிடக்கும் பத்து ரூபாயை எடுக்க குனியும் போது பையில் இருக்கும் பத்து லட்ச ரூபாயை பரிகொடுக்கும் ஏமாளி போல ஜல்லிக் கட்டுக்காக பெரும் போராட்டம் நடத்தி வெற்றி பெற்று களித்த போது நமது கல்வி உரிமையை மத்திய அரசிடம் பரிகொடுத்தோம்.

ஜல்லிக் கட்டும் தேவைதான் வீட்டில் இருக்கும் தொலைக் காட்சி பெட்டி போல. ஆனால் கல்வி குடியிருக்கும் வீடு போன்றதல்லவா?!

Monday, November 13, 2017

லால்குடி டேஸ்-15 தண்டனைகள்

தண்டனைகள்
சம்பவம் 1

மாடி வகுப்பறையில் இருந்து நானும் கெய்சரும் ப்ரேயருக்காக இறங்கி வந்து கொண்டு இருந்தோம். மாடிப் படியை ஒட்டி இருந்த தூங்கு மூஞ்சி மர இலைகளை ஒரு கை நிறைய உருவினான் கெய்சர்.
“ஏய் ஜெயராஜ் ஒரு சேலஞ்ச், உன்னால செய்ய முடியுமா?”
”என்ன ன்னு சொல்லு?”
“இந்த இலை ஒன்றை எடுத்து நாக்கின் மேலண்ணத்தில் ஒட்டிக் காண்பிக்க வேண்டும். விழாமல் ஒட்டியிருக்க வேண்டும்”
“இதென்ன பிரமாதம் கொடு செய்து காண்பிக்கிறேன்” வாயின் ஈரப்பதத்தில் இலகுவாக ஒட்டிக் கொள்ளும் என்பதால் வாங்கி நாவின் மேல் கொண்டு போய் ஒட்டிக் காண்பித்தேன்.
“எங்க காமி ஒட்டிக்கிச்சா?” என்றான்.
நானும் சூதுவாது தெரியாத பச்ச மண்ணு என்பதால் வாயை இரண்டு இட்லி ஒரே நேரத்தில் நுழையும் வண்ணம் அகலமாக திறந்தேன்.
கையில் உருவி வைத்திருந்த அனைத்து இலைகளையும் வாயில் கொட்டிவிட்டான். இதுதான் அந்த சேலஞ்ச்சின் நோக்கம்.
இந்த மொத்த சம்பவத்தையம் ஒரு ஜோடிக் கண்கள் நோட்டமிட்டுக் கொண்டு இருந்தன.
ப்ரேயர் முடிந்து வகுப்புக்குச் செல்ல முனைந்த போது அற்புதம் சார்(ஆங்கில ஆசிரியர் “திருவோடு சார்”) மெல்ல நெருங்கி தன் கையில் இருந்த பிரம்பால் வரிசையில் இருந்து எங்களை அப்புறப் படுத்தினார்.
“அந்த மரம் உன்னை என்ன செஞ்சிது?“
“சார்….”என நடுங்கினான் கெய்சர்.
“ஏன் தேவையில்லாமல் அதன் இலைகளை உருவினாய்?” என்று கையில் இருந்த பிரம்பால் முதுகிலும் கையிலும் பின்புறமும் விளாசித் தள்ளி விட்டார்.
’வாத்தியார் பையனுக்கே இவ்வளவு அடியா?’
”அவன் வாயத் திறக்க சொன்னா  ஏன் எதுக்குன்னு கேக்காம ஆ ன்னு திறப்பியா?” என்றார் அந்த சவால் பற்றி தெரியாமல்.
சம்பவம் 2
எங்கள் கணித ஆசிரியை மதிமலர் சுகுமாறன் அவர்கள். முத்துக் கிருஷ்ணன் சார் மற்றொரு க்ருப்புக்கான கணித ஆசிரியர்.
திரிகோணமிதி பாடம் அப்போது எங்களுக்கெல்லாம் ஒரு சிம்ம சொப்பனமாக இருந்தது. (என்பிள்ளைகளுக்கு அப்படி இருக்க விடுவதில்லை)
நான் அந்த பாடங்களை தெள்ளத் தெளிவாக புரிந்து கொண்டதே ஆசிரியர் ஆன பிறகுதான். என் புரிதலை அப்படியே என் பிள்ளைகளுக்கு சேதாரம் இல்லாமல் கடத்தி விடுவதில் பெரும்பாலும் வெற்றி கண்டு விடுவேன். இன்று வரை அந்தப் பாடம் நடத்துவதற்கான முறைகளை மாற்றி மாற்றி இம்ப்ருவைஸ் செய்து கொண்டு வந்திருக்கிறேன்.
அப்பேர் பட்ட பாடத்தை மதிமலர் சுகுமாறன் அவர்கள் நடத்தாமல் அப்போது பயிற்சிக்கு வந்த “பி.எட்“ டிரெயினியிடம் கொடுத்து நடத்தச் சொன்னார்.
அதுவும் எங்கள் வகுப்பும் தொழிற்கல்விப் பிரிவையும் ஒன்றாக வேதியியல் ஆய்வகத்தில் அமர வைத்து நடத்தி முடித்து விடுவதென ஏற்பாடு.
காற்று வேகமாக வீசினால் வீட்டினுள் பத்திரமாக இருந்தே ஆக வேண்டிய அளவிற்கு மெல்லிய ஒல்லியான ஆசிரியை அவர்.
நாங்கள் ஏறக் குறைய 80 பேர் கொண்ட வகுப்பு.
அவர் மிக சத்தமாக பேசுவதாக எண்ணிக் கொண்டு சக்தியெல்லாம் திரட்டி பேசுவார் அதன் அதிர்வலைகள் நான்காவது வரிசையுடன் தேய்ந்து மறைந்து விடும்.
கடைசி இரண்டு பெஞ்ச் கார மாணவர்களுக்கு ஊமைப் படமாகத் தான் வகுப்பு செல்லும்.
லேசான தூரலாக ஆரம்பித்து “சட சட“ வென தூரும் மழையை போல மாணவர்களின் பேச்சு மெல்ல பெருகி வகுப்பில் அவர்கள் நடத்துவது அவருக்கே கேட்காத அளவிற்கு இடையூறாகப் போய் விட்டது.
“பேசாதிங்கப்பா ப்ளீஸ்” இந்த சத்தம் மட்டும் முணு முணுப்பாக கடைசி பெஞ்சை எட்டியது ஆனால் யாரும் காதில் தான் போட்டுக் கொள்ளவில்லை.
’பொறுத்தது போதும் பொங்கி எழு மனோகரி’ என்று நேராக எங்கள் டீச்சரிடம் போய் புகார் கூறிவிட்டார்.
சும்மா சொன்னாலே கொந்தளித்து விடும் அவரோ இந்த டீச்சர் அழுது கொண்டே சொன்னதால் கோபத்தின் உச்சத்திற்கே சென்று விட்டார்.
நல்ல பிரம்பு ஒன்றை உடற்கல்வி ஆசிரியரிடம் கடனாக வாங்கிக் கொண்டு புவி அதிரும் வண்ணம் வேக வேகமாக வந்தார்.
சுனாமியைக் காண கடற்கரைக்கு போன ஏதுமறியாதவர்கள் போல மூன்றாம் பெஞ்ச் மற்றும் நான்காம் பெஞ்ச் மாணவர்கள் முதல் வரிசைக்கு இடம் பெயர்ந்தனர். முதல் இரண்டு இடத்தில் உள்ள மகேஸ்வரன் மற்றும் சண்முகம் அருகில் சென்றால் அடியில் இருந்து தப்பிக்கலாம் என்ற எண்ணத்தில் அவர்கள் சென்றனர்.
மாறாக நானோ கடைசி வரிசையில் வலது மூலைக்குத் தாவினேன்.
அவங்களுக்கு இருந்த கோபத்தில் யாரையும் விடுவதாக இல்லை. பாரபட்சம் இல்லாமல் எல்லோருக்கும் நான்கு பிரம்படிகள். கை சும்மா கோவைப் பழமாக சிவந்து விட்டது.
முதல் வரிசையில் நான்கு அடிகள் என்பது இரண்டாம் வரிசைக்கு மூன்று எனவும் மூன்றாம் வரிசைக்கு இரண்டு எனவும் தேய்ந்தது.
கைகள் சோர்ந்து போனதால் கடைசி வரிசையை எல்லாம் சம்பிரதாயத்திற்கு ஒரே ஒரு அடி மட்டும் அடித்தார்.
என்னுடைய உளவியல் ரீதியான கணிப்பை பாராட்டிக் கொண்டேன். முதலாம் வரிசைக்குத் தாவிய கடைசி வரிசை மாணவர்களை பார்ப்பதற்கு பரிதாபமாக இருந்தது.
இந்த மொத்த சம்பவத்தையும் போர்டுக்கு அருகே நின்றபடி அழுது கொண்டே பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் பயிற்சி ஆசிரியை. ரொம்ப கில்டியாக ஃபீல் பண்ணி கும்பிட்டுக் கொண்டே “சாரிப்பா சாரிப்பா” என்றபடி அவர்கள் நின்றக் கோலத்தை கண்டதாலோ என்னவோ அந்த சம்பவத்திற்கு பிறகு அவரின் வகுப்பு அமைதியாக சென்றது.
சம்பவம் 3&4
இயற்பியல் ஆசிரியர் புத்தகத்தை வைத்துக் கொண்டு பாடம் எடுத்ததை நான் அறியேன். மிக அற்புதமாக நடத்துவார். எங்களோடு அவரது சர்வீஸ் முடிந்து ஓய்வு பெற்றார்.
சில சமயங்களில் கடுமையாக கோபப்படுவார்.
இயற்பியல் தராசில் எடை போடுவது தொடர்பான செய்முறை வகுப்பு. (அப்போதெல்லாம் எல்லா செய்முறையும் செய்து எங்களுக்கு வரும் ரீடிங்கை அப்சர்வேஷனில் கணக்கிட்டு பிறகுதான் ரெக்கார்ட் எழுதுவோம் என்று இந்த தலைமுறைக்கு தெரிவிக்க வேண்டியுள்ளது.)
ஒரு பத்து கிராம் எடையுள்ள தக்கையை கொடுத்து ஒரு மாணவனிடம் எடை போடச் சொல்லுகிறார்.
அவனும் எடையெல்லாம் நல்ல விதமாகத் தான் போட்டான். அதன் பின் அந்த கணக்குகளில் தசமப் பெருக்கல் ஒன்று வரும் அதற்கு லாகரிதமிக் டேபிள் பயன்படுத்த வேண்டும். அவ்வாறு பெருக்கி புள்ளி வைக்கும் போது ஏதோ கோளாறு செய்து விட்டான். விளைவு பத்து கிராம் நூறு கிராமாக ஆகிப் போனது.
“முண்டம் முண்டம் இந்த தக்கை நூறு கிராமா சிந்திக்க வேண்டாம்?” என்று அப்சர்வேஷன் நோட்டாலேயே தலையில் போட்டார்.
திரும்ப வந்து முதலில் இருந்து புள்ளி வைத்து மற்றொரு கோலம். போட்டான். அதுவும் அலங்கோலம் தான்.
“என்னது 0.1 கிராமா?“ என்று கோபத்தின் உச்சிக்கே சென்றவர் அந்த தக்கையை எடுத்து அவன் தலையை குறிபார்த்து வீசவும் அவன் குனிந்து கொண்டான். பின் வரிசையில் இருந்தவன் அதனை கேட்ச் பிடித்து விட்டான்.
பனிரெண்டாம் வகுப்பில் பப்ளிக் பரிட்சைக்கான பிராக்டிக்கல்ஸ் நடைபெறும் நேரம். ரெக்கார்ட் நோட் சைன் வாங்க வேண்டும். வரிசையில் நின்றோம். நான் நான்காவது ஆளாக நின்றேன். முன்னால் இருந்தவன் அட்டவணைகளில் அடித்தல் திருத்தல் ஏராளமாக இருந்தது நோட்டை அப்படியே தூக்கி விசிரியடித்தார். நோட்டும் அட்டையுமாக பிரிந்து போய் விழுந்தது. ஓடிப் போய் எடுத்துக் கொண்டு ஒட்டு வதற்காக சென்றான்.
நான் அப்படியே நான்கிலிருந்து ஐந்து ஆறு ஏழு எட்டாவது ஆளாக பின் வாங்கினேன்.
ஆனால் இவரோட கோபம் குறையவில்லை. அத்தனை பேரிடமும் அதே வீச்சோடு இருந்தது.
என் முறை வந்தது. நோட்டை புரட்டினார் ஒன்று இரண்டு மூன்று… என அட்டவணையில் நான் செய்த பேட்ச் ஒர்க்கை எண்ணினார்.
“நோட்டு என்ன மஞ்சள் தேய்ச்சு குளிச்சுதா?” என்ற படி என்னுடைய நோட்டும் பறந்து செல்ல வாய்ப்பளித்தார்.
நடந்தது இது தான் அட்டவணையில் நிறைய அடித்தல் திருத்தலாகி விட்டது. என்னுடைய கையெழுத்தில் அது இன்னும் கேவலமாகி விட்டது. எனவே பதினோறாம் வகுப்பு ரெக்கார்ட் நோட்டில் இருந்து தாள் கிழித்து அட்டவணை போட்டு அழகாக ஒட்டி விட்டேன். ஆனால் ஒட்ட பயன்படுத்திய “கம் தான் கல்பிரிட்” மதிய சோற்றினை பயன் படுத்தி இருந்தால் தப்பி இருக்கலாம். காலையில் போட்ட கிளறிய சாதத்தை பயன் படுத்தியதால் புளிசாதத்தில் இருந்த மஞ்சல் நோட்டில் பரவி அட்டவணை எல்லாம் மஞ்சள் தேய்த்து குளித்தது போலாகி விட்டது.
இவ்வாறாக லால்குடிப் பள்ளியில் நிறைய தண்டனைகள் இருந்தாலும் நான் என்னவோ ஒரு முறை (அதாங்க சம்பவம் 1) தான் அடி வாங்கியதாக ஞாபகம்.
”ஆனா நீங்க இப்போ…..?” என்று எனது மாணவர்கள் மைண்ட் வாய்ஸில் திட்டுவது கேட்கிறது.


Friday, November 10, 2017

நான் எப்படி லெட்சுமியைப் பார்க்கிறேன்?!


நல்ல நேர்த்தியான முறையில் படம் பிடிக்கப் பட்ட குறும்படம் லெட்சுமி. அச்சகத்தில் வேலை பார்க்கும் லெட்சுமி, கணவன் ஒரு லேத் பட்டறையில் வேலை பார்க்கிறான். ஒரு குழந்தை. அழகிய சிறு குடும்பம்.
அதிகாலை எழுந்து சமையல் முடித்து பிள்ளையை பள்ளிக்கு கிளப்பி விட்டு சாப்பாட்டு டப்பாவோடு கணவனை வேலைக்கு அனுப்பி விட்டு குளித்து விட்டு தானும் மின்சார இரயிலில் வேலைக்குச் செல்கிறாள் அந்த டிபிக்கல் நடுத்தர குடும்பப் பெண் லெட்சுமி. கேட்கும் போதே புள்ளரிக்க வைக்கும் ஒரு இலட்சிய மனைவி என்று பாராட்டத் தோன்றுகிறது தானே?!
இடக்கர் அடக்கல் என்ற கருதி பேசாமல் விடுத்த பாலியல் புரிதல் குறித்து பேசுகிறது இந்த குறும் படம். கலாச்சாரம் பண்பாடு என்று கூறிக் கொண்டு பேசாமல் விடுத்த பாலியல் சார்ந்த விஷயங்கள் அனைத்தும் ஆண்களாலும் பெண்களாலும் தவறாக புரிந்து கொள்ளப் பட்டு கையாளப் படுவதன் எதிரொலிதான் ஏராளமான விவகாரத்துக்கள். கோர்ட்டில் தெரிவிக்கும் ஏனைய காரணங்கள் அனைத்தும் வெளிப் பூச்சே அன்றி வேறொன்றும் இல்லை.
தம்பதியர் இருவரும் பரஸ்பரம் தனது துணையின் பசியறிந்து பரிவோடு பரிமாறும் பட்சத்தில் இல்லறம் நல்லறமாக எல்லா விஷயங்களிலும் மிளிரும். ஆனால் இரவில் மீட்டும் இல்லற இசையில் சுருதி பேதம் ஏற்பட்டால் இல்லறம் நரகமாகும்.
இங்கே லெட்சுமி விஷயத்திலும் அது தான் நடக்கிறது. கணவன் எல்லா நேரங்களிலும் எல்லா இடங்களிலும் தன்னுடைய தேவை ஒன்றையே பிரதானமாக கருதுகிறான்.(சாப்பாட்டு மேசை, வீட்டு வேலைகள் மற்றும் படுக்கை அறை)
இரயிலோ பேருந்தோ இல்லாத இரவில் கூட ஏதாகிலும் மாயம் செய்து அவள் வீடு திரும்பி அடுத்த நாள் காலைக்கான உணவை தயார் செய்ய வேண்டும் என்றே கருதுகிறான்.
இப்படி எல்லா வகையிலும் சுரண்டலை எதிர் கொள்ளும் மனைவி அவனை பழிவாங்குவதாக எண்ணி தன்னை தோழியாக கருதும் ஒரு ஆடவனுடன் அந்த மழைநாள் இரவை கழிக்கிறாள். அதை மேலும் தொடருவதில்லை என்ற தெளிவோடு அடுத்த நாளை எதிர் கொள்கிறாள்.
லெட்சுமியை விமர்சனம் செய்யும் எல்லோரும் கணவன் சரியில்லை என்றால் தேவடியாத்தனம் செய்வதா? என்று பொங்குவதை ஃபேஸ்புக், வாட்சப் மற்றும் ட்விட்டர் என இணைய வெளி எங்கும் காண இயலுகிறது.
என்னைப் பொருத்தவரை இது கணவன்மார்களுக்கான விழிப்புணர்வு குறும்படம் என்றே பார்க்கிறேன்.
சாப்பாடு எங்கிருந்து வந்தது சாப்பிட்டப் பின் அந்த தட்டு என்னவானது என்பது கூட அறியாமல் மனைவியரை விரட்டி விரட்டி வேலை வாங்கும் கணவன்மார்கள் சற்று மனைவி என்ன செய்கிறார் அவளின் வேலைகளை எப்படி இலகுவாக்கலாம் என்றெல்லாம் சிந்திக்கச் சொல்கிறது.
சாப்பாட்டு மேசையில் எனக்கு இது பிடிக்கும் அது பிடிக்கும், உனக்கு இது செய்யத்தெரியுமா அது செய்யத் தெரியுமா என்றெல்லாம் கேட்டு பிடித்ததை வாங்கி நாவுக்கு ருசி சேர்க்கும் எத்தனையோ பேர் உனக்கு என்ன பிடிக்கும் என்று கேட்பதில்லை?
படுக்கையிலும் தனக்கு பிடித்ததை வலுவாக எடுத்துக் கொண்டு உறங்கி போகும் நிறைய பேருக்கு தனது துணையின் பசி தீர்ந்து போனதா என்று அவளது முகம் பார்த்து குறிப்பறிய கூட நேரம் இருப்பதில்லை.
இந்த மாதிரியான போக்கு ஒரு இனிய இல்லறத்தை சிதைக்கும் கோடறிக் காம்பு என்று சற்று துணிச்சலாக எடுத்து கூறி இருக்கிறார் இயக்குநர்.
தவிர்க்கவே முடியாத படுக்கையறைக் காட்சி அது சார்ந்த உளவியல் என கச்சிதமாக படமாக்கி இருக்கும் இயக்குநர் பாராட்டுக்குறியவர்.
நீராக இருந்து அரிசியோடு கொண்டிருந்த உறவின் வெம்மை தாளாமல் நீராவியாக வெடித்துக் கிளம்பும் “குக்கர்“ விசிலே படத்தின் கதையை கூறி விடுகிறது.
தெய்வம் தொழாஅள் கொழுநன் தொழுதெழுவாள்
பெய்யெனப் பெய்யும் மழை.
இந்த குறளை எல்லாம் சிலாகித்துக் கூறி இனியும் பெண்களை ஏமாற்ற இயலாது.
இனியும் கற்பென்னும் முள்கிரீடத்தை சூடி கலாச்சார சிலுவையை சுமத்தி அதிகாரம் என்னும் சாட்டைக் கொண்டு பெண்களை கட்டுப் படுத்த இயலாது. ஏனென்றால் மேலே சொன்னக் குறளுக்கு பொருளை எல்லோரும் ’கணவன் சொல் கேட்கும் பெண் அருமையானவள் பெருமையானவள்’ என்றெல்லாம் ஜல்லியடித்துக் கொண்டு இருந்த போது கலைஞர் தனது உரையில், ’அது மாதிரிப் பெண் தன்னை அடிமையாக கருதும் போக்கு உடையவள்’ என்றே தெளிவாக கூறி இருக்கிறார்.
(கணவன் வாக்கினைக் கடவுள் வாக்கினை விட மேலானதாகக் கருதி அவனையே தொழுதிடும் மனைவி பெய் என ஆணையிட்டவுடன் அஞ்சி நடுங்கிப் பெய்கின்ற மழையைப் போலத் தன்னை அடிமையாக எண்ணிக் கொள்பவளாவாள்.)
”அப்படின்னா பாதை தவறி நடப்பது பெண் விடுதலை என்று பிழையான பெண் விடுதலை பேசும் ஆளா நீ” என்று எரிச்சல் அடையாதீர்கள்.
வேலிக்கு வெளியே
தலையை நீட்டிய
கிளைகளை வெட்டிய
உங்களால்
வேலிக்கு அடியில்
நழுவும் அவள் வேர்களை
துவும் செய்ய இயலாது” (உங்கள் கவிதையை சற்றே மாற்றிப் போட்டு விட்டேன் மன்னியுங்கள் அப்துல் ரகுமான்)

நான் சொல்வதெல்லாம் “மனைவியை உங்கள் வாழ்வில் இணையராக பாருங்கள் உங்களுக்கு சேவகம் செய்வதே கடமையாக கொண்டவள் என்று பார்க்காதீர்கள்”
”இருவருமே பரஸ்பர புரிதலோடு பசியாறுங்கள்.”
நிச்சயம் லெட்சுமி பாதை மாற மாட்டாள்.
இன்னமும் கோபம் தீரவில்லை என்றால் இணையத்தில் “போர்ன் வீடியோ” தேடாத ஆண்கள் மட்டும் அவளை காரி உமிழுங்கள்.

Wednesday, November 8, 2017

லால்குடி டேஸ்-14 மற்றுமொரு பேருந்து பயணம்

பதினோறாம் வகுப்புக்கான கல்வி உதவித் தொகை ரூபாய் தொள்ளாயிரத்து சொச்சம் வழங்கினார்கள்.
அப்போதெல்லாம் செக்கோ அல்லது அக்கவுண்டில் போடுவதோ கிடையாது. மொத்த மாணவர்களின் உதவித் தொகையையும் என்கேஷ் பண்ணி அதற்கென்று உள்ள இன்சார்ஜ் ஆசிரியர் வழங்குவார்.
எனது நண்பன் கெய்சரின் தந்தையான நெசவு ஆசிரியர்தான் வழங்குவார்.
வெள்ளிக் கிழமை அன்று மதியம் தொகை வழங்கப் பட்டது. தொகையை வாங்கியவுடன் பதட்டமாகிவிட்டேன். அப்போது அது பெருந்தொகை. என்னைப் பொருத்தவரை அதெல்லாம் செலவே செய்ய இயலாத தொகை.
எனவே அதனை பத்திரமாக அப்பாவிடம் சேர்ப்பித்து விட வேண்டும் என்று அன்று மதியமே ஊருக்கு செல்ல முடிவெடுத்தேன். விடுதி மாணவர்களில் ஸ்காலர்ஷிப் வாங்கியவர்களை ஊருக்கு செல்லும் படி ஆசிரியர்களே பணித்தார்கள்.
இன்றைக்கு எந்த பஸ்ல போகலாம்?’
ஆனந்த கிருஷ்ணன்
இந்த பஸ் அன்பில் தர்மலிங்கம் அவர்களின் பேருந்து என்று மாணவர்கள் கூறுவார்கள். அரியலூருக்கு ஒன்று பொய்யூர் வழியே ஜெயங்கொண்டத்திற்கு ஒன்று என இரண்டு பேருந்துகள் ஓடின. அந்த ஆனந்த கிருஷ்ணன் பேருந்து தான் இப்போது ஓடிக்கொண்டு இருக்கும் நடேசன். வேகத்திற்கும் நல்ல பாடல்களுக்கும் பெயர் போன பேருந்து.
மதியம் 3.30க்கு நேரம். எனவே அந்த பேருந்தை பிடிப்பது என்று திட்டமிட்டு கிளம்பினேன்.
ஆம் நீங்கள் நினைப்பது சரிதான். கையில் 10 ரூபாய் இருக்கும் போதே 8 ரூபாயை பேருந்துக்கு வைத்துக் கொண்டு 2ரூபாய்க்கு பக்கோடா சாப்பிடுவேன். இப்போ கை நிறைய பணம் வைத்திருக்கும் போது சாப்பிடாமல் இருப்பேனா?’
நல்ல சூட்டோடு தட்டில் அப்போது தான் கொட்டினார் எனது பிரியத்திற்குரிய பக்கோடா மாஸ்டர். முதல் ஆளாக நான் தான் வாங்கினேன். பொட்டலத்தை பிரித்து வாயில் போடுவதற்குள் வெள்ளம் அணையை உடைத்துக் கொண்டுவிட்டது. கர்ச்சீப்பால் துடைத்துக் கொண்டு மறுபடி எடுப்பதற்குள்பாம் பாம்என்று ஆரன் அடித்தபடி உள்ளே வந்து விட்டான் ஆனந்த கிருஷ்ணன்.
அப்படியே சுருட்டி பையில் திணித்துக் கொண்டே பேருந்தை பிடிக்க ஓடினேன். அடித்துப் பிடித்து பேருந்தில் ஏறி முன் வாசல்படியை ஒட்டி இருந்த சீட்டில் ஜன்னலோரம் கிடைத்தது. பேருந்தினுள் இளையராஜாவின் இசை ராஜாங்கம் நடந்து கொண்டு இருந்தது. பக்கத்து சீட்டில் ஒரு பெரியவர் வந்து அமர்ந்தார்.
பேருந்து எடுத்த போது ஒருவர் ஓட்டமாய் வந்து பேருந்தில் தொங்கியபடி ஓடி வந்து ஒரே ஜம்பில் தொத்திக் கொண்டார். எடுத்து வந்த பையை சரியாக நடைபாதையில் வேலி கட்டியது போல குறுக்கே வைத்துக் கொண்டார். படிக்கட்டை தடுத்திருக்கும் தடுப்பின் மீது எங்களுக்கு நேர் முன்னே அமர்ந்து கொண்டு வந்து கொண்டிருந்த மொத்த காற்றையும் அபகரித்துக் கொண்டார்.
“யோவ் யார்துயா இது பேக் குறுக்கால கெடக்கு?” என்றார் கண்டக்டர்.
முன்னாள் அமர்ந்திருந்தவர் காதில் போட்டுக் கொள்ளவே இல்லை.
“எவன்டா அது பேக நடுவால வச்சிருக்கிறது?” என கோபக் குன்றின் உச்சிக்கு ஏறினார்.
நான் கண்ஜாடையால் முன்னால் இருந்தவர காண்பித்தேன். ஆள் நல்ல உயரமாக சற்று சிவப்பாக வெள்ளை நிற சட்டையும் கருப்பு நிற பேண்ட்டும் அணிந்து இருந்தார். எனவே கண்டக்டர் சற்று பவ்வியமாக
“சார் இந்த பேக எடுத்து மேல வச்சிடுறீங்களா?”
“வாட் மேன், என் பேக் எங்க வைக்கறதுன்னு எனக்கு தெரியும்” என்றார். சாராய வாடை பேருந்து எங்கும் வியாபித்து அனைவருக்கும் அவரை யார் என்று அறிமுகப் படுத்தியது.
இப்போ கண்டக்டர் உஷார் ஆகி விட்டார், “என்னய்யா போதையா முதல்ல அந்த எடத்து உட்டு ஏந்திரி கீழே விழுந்து செத்து தொலஞ்சின்னா நாங்க கை கட்டி நிக்கணும் இந்த பேக எடுத்து கிட்டு உள்ளே போ” என்று எரிந்து விழுந்தார்.
“ஏய் கூல் மேன், ஐ ஆம் ஸ்டடி. யூ டோண்ட் ஒர்ரி மேன்”
“என்னய்யா உள்ள போகச் சொன்னா இங்கிலீஷ்ல திட்டுற” என்றபடி கோபத்தை பையின் மீது காட்டலாம் என்று பையை காலால் நெம்பி தள்ளினார்.
பை சிப்பை போடாததால் இறங்கிய பிறகு போடுவதற்கு வைத்திருந்த ஒரு பாட்டிலும் லுங்கி மற்றும் ஒரு பேண்ட் சர்ட்டும் இருந்தது.
“பைய எங்க வேணா தள்ளு, ஐ வில் சிட் ஹியர் ஒன்லி” என்று கூறவும் இதற்கு மேல் இவனிடம் மல்லுகட்டினால் டிக்கட் போட இயலாது என்று தலையில் அடித்துக் கொண்டே சென்று விட்டார்.
எங்களுக்கு முதுகு காட்டிக் கொண்டு வாசற்படியை பார்த்த படி அமர்ந்து கொண்டு வந்தார். அவ்வப் போது ஓரமாக குனிந்து எச்சில் துப்பினார். ஜன்னல் சீட்டில் அமர்ந்த எனக்கோ அவ்வப் போது தலையை இறுக்கமாக பிடித்து கூவத்தில் முக்கி எடுத்தது போல இருந்தது. ’என்னா கப்பு?’
“ஏய் புஜ்ஜிம்மா, அம்முக் குட்டி, செல்லக் குட்டி” என்ற சத்தம் கேட்டது.
முன்னால் நின்று கொண்டு இருந்த நடுத்தர வயது பெண்மணியை ஈவ் டீசிங் செய்கிறாரோ என்று அதிர்ச்சி ஆகி விட்டேன். பார்த்தால் அந்த பெண்மணிக்கு முன்னால் ஒரு பெண்ணின் கையில் இருந்த குழந்தையை பார்த்து இவர் கொஞ்சிக் கொண்டு இருந்தார்.
இவரை பார்த்து அந்தக் குழந்தை முளைக்காத பற்களை காட்டி சிரித்தபடி வந்தது.
இவர் முகபாவத்தில் பல சேஷ்டைகளை செய்து கொண்டே வரவும் அந்த குழந்தை தேம்பித் தேம்பி சிரித்தபடி வந்தது.
“சார் என் சீட்டுல உக்காந்துக்கோங்க” என்று அவரின் முதுகைத் தட்டினேன். நாற்றத்தில் இருந்து தப்பிக்க வேறு வழி தெரியல.
“நோ பிரதர். ஐ யாம் ஸ்டடி நோ பிராப்ளம் அண்ட் தேங்ஸ் ஃபார் யுவர் ஆஃபர்” என்றார்.
’ஆஸ் அயாம் சஃபரிங் ஃப்ரம் ஃபீவர்…’ என்று ஆரம்பித்தாலே இவர் இங்கிலாந்து மகாராணியின் பேரனோ என்று உற்று நோக்கும் காலமாகையால் (அப்போவெல்லாம் கவுதம் மேனன் படங்கள் பண்ண ஆரம்பிக்க வில்லை) எல்லோரும் திரும்பி பார்த்தனர். அவர் என்னை மதித்து ஆங்கிலம் பேசியதில் எனக்கு எல்லையில்லா மகிழ்ச்சி.
“ஓ.கே சார்” என்று அவருக்கு ஆங்கிலத்தில் பதில் மரியாதை செய்து விட்டு எல்லோரையும் ஒரு முறை கம்பீரமாய் திரும்பிப் பார்த்து விட்டு அமர்ந்தேன்.
ஒரு வழியாக புள்ளம்பாடி தாண்டி விட்டது. புள்ளம்பாடி உள்ளே நுழைந்து விட்டு வந்த கேப்பில் ஒரு பேருந்து முந்தி சென்று விட்டது. டால்மியாவில் மூன்று நிறுத்தங்களிலும் ஏறும் டிக்கெட்டுகள் பறிபோய் விடக் கூடாதே என்ற பரபரப்பில் டிரைவர் ஆக்ஸிலேட்டரை மிதித்தார். வண்டி சீறியபடி சென்றது.
சாலையோரம் இருக்கும் டால்மியா மைன்ஸ் வரைக்குமே நல்ல சாலை என்பதால் டிரைவர் கவலைப் படாமல் வேகத்தை கூட்டியபடி பார்வையை முன்னே செல்லும் பேருந்தின் மீது செலுத்திய படி சென்றார்.
நல்ல சாலையில் ஒரு சுண்ணாம்புக்கல், லாரியில் இருந்து தவறி விழுந்ததாக இருக்கலாம். டிரைவர் வேகத்தில் அதை கவனிக்காமல் ஏற்றி இறக்கினார்.
“ஏ கொலகாரப் பாவி கொன்னுபுட்டியேடா” என்று பெரிய சத்தம். பார்த்தால் எனக்கு முன்னால் அமர்ந்திருந்தவரை காணோம். பேருந்து தரையை தேய்த்தபடி சடன் பிரேக் போட்டு நின்றது.
டயர் கல்லில் ஏறிய அந்தக் கணம் அந்த போதை மனிதர் நிலை தடுமாறி கீழே சரிந்து விடவும் கல்லில் ஏறிய டயர் அவர் மேலும் ஏறி இறங்கி விட்டது.
எல்லோரும் இறங்கி ஓடினோம். அவர் விழுந்த இடம் 200 அடி பின்னே போய் விட்டிருந்தது.
வயிற்றிலும் மார்பிலும் டயர் ஏறி இறங்கி இருந்ததால் முகம் சிதையவில்லை. குடல் சரிந்து விட்டிருந்தது.
நாங்கள் அருகே சென்ற போது கடைசி மூச்சை இழுத்து விட்டாரி. நிலைகுத்திய அந்த கண்களில் ஏக்கம் தவிப்பு துயரம் எல்லாமும் தெரிந்தது. ஒரு குடும்பம் அதன் தலைவனை இழந்து விட்டது.

அப்போது நான் உணர்ந்து கொண்டது “மது போதை கொடிது”. நான் ஒரு டீ டோட்டலராக இருக்க அந்த சம்பவமும் ஒரு காரணம்.

Saturday, November 4, 2017

லால்குடி டேஸ் -13 திருமுருகன் “ஜாக்கிரதை”







லால்குடி பேருந்து நிலையக் கடைகளில் ஒரு கடை 90 களில் பக்கோடாவுக்கு பெயர் போனது. வெங்காயத்தை வட்டவட்டமாய் மெலிதாக அரிந்து அப்படியே கடலை மாவில்  தோய்த்து கொதிக்கும் எண்ணையில் குளிப்பாட்டுவார்கள். அதனை வெந்த பிறகு கரண்டியால் வாரும் போது தங்க வளையல்களாய் ஜொலிக்கும். அதைப் பார்த்த உடனேயே நாவில் ஜலம் ஊற்றெடுக்கும்.
ஊருக்குச் செல்லும் போதெல்லாம் அந்தக் கடைக்குத் தவறாமல் சென்று அட்டெண்டன்ஸ் போட்டு விடுவோம். வெங்காயப் பக்கோடாவின் சுவை அலாதியாக இருக்கும். மென்மையான மொருமொருப்பு நம் காதுக்கே கேட்காது. ஊருக்குப் போவதற்கு பட்ஜெட்போடும் போதெல்லாம் பக்கோடாவுக்கும் சேர்த்து தான் பட்ஜெட் போடுவேன்.
என்னுடன் லால்குடி விடுதியில் பயின்ற ஒன்பதாம் வகுப்பு பையன் சுவாமிநாதன். ஆள் பார்ப்பதற்கு என்னைவிட பெரியவன் போல இருப்பான். பேச்சு கூட சற்று பெரிய மனித தோரணையுடன் இருக்கும். எப்போதும் வேகமாக போகும் பேருந்துகள் பற்றி ஒரு கேட்டலாக் போட்டு வைத்து இருப்பான். மேலும் அந்த பேருந்துகளின் டிரைவர்கள் பேருந்தினை ஓட்டும் லாவகத்தை சிலாகித்து பேசுவான். அப்படி பேசும் போதெல்லாம் வெறும் கையால் பேருந்தை இயக்கியே காண்பித்து விடுவான்.
அண்ணே இந்த வாட்டி உங்களை திருமுருகன் பஸ்ல கூட்டிட்டு போறேன் வந்து பாருங்க. சும்மா நெருப்பு மாரி ஓட்டுவார்ணே
நெருப்பு மாதிரியா, அய்யோ!”
ஆமாண்ணே, டிரைவர் சும்மா ஸ்டைலா இருப்பார்ணே. சட்டை பட்டன் போடாம திறந்து விட்டுருப்பார். முடிலாம் ரஜினி ஸ்டைல்ல இருக்கும். வந்து பாருங்க எப்படி ஓட்டுறார்னுஎன்றான் சுவாமிநாதன். விட்டா அந்த டிரைவர்க்கு ஒரு ரசிகர் மன்றமே ஆரம்பித்து விடுவான் போலிருந்தது.
விட்டா கேக்கவா போறான். திருமுருகன் பேருந்துக்கே போவது என்று தீர்மானம் செய்தோம்.
காலை 11.30க்கு பேருந்து என்று அட்டவணை காண்பித்தது. அவனும் அதையே சொல்லி இருந்தான். நாங்கள் விடுதியில் இருந்து 11.00 மணிக்கெல்லாம் கிளம்பி 11.15க்கு பேருந்து நிலையம் வந்து விட்டோம்.
பேருந்து நிலையத்தில் உள்ளே நுழையும் வலது மூலையில் இருக்கும் பக்கோடா கடை நோக்கி என்கால்கள் தானே திரும்பி விட்டது.
அண்ணே பஸ் வந்துடப் போவுதுண்ணே
டேய் 11.30க்குத் தானே பஸ்என்றபடி ஒரு பொட்டலம் வாங்கி பெஞ்சில் உக்காந்து பிரிக்க ஆரம்பித்து விட்டேன்.
சாமிநாதன் உட்கார மனமின்றி பரபரப்பாக பேருந்தை எதிர் நோக்கி நின்று கொண்டு இருந்தான்.
பொன்னிற வளையல்களாக மின்னிய வெங்காய பக்கோடாவை எடுத்து வாயில் போட்டு அதன் சுவையை கண் மூடி அனுபவித்துக் கொண்டு இருந்தேன். கடலை மாவின் மொறு மொறுப்பு சிறு காரம் சரியான உப்பு வெங்காயத்தின் இனம்புரியா சுவை எல்லாம் சரியான புள்ளியில் சங்கமித்து மாயாஜாலம் செய்து ஒரு அருமையான சுவையை நாவிற்கு நல்கியது.
கையில் இருந்த பக்கோடாப் பொட்டலத்தை யாரோவெடுக்என்று பிடுங்கிக் கொண்டு ஓடியது போல இருந்தது. கண் விழித்துப் பார்த்தால் சாமி நாதன் பொட்டலத்தோடு ஓடிக் கொண்டு இருந்தான்.
அடப்பாவி அவனுக்கும் கொடுத்துட்டு தானே சாப்பிட்டேன் இதென்னடா கூத்து என்று நொந்து கொண்டேன். பக்கோடா பாசத்துல நம்மல மிஞ்சுனவனா இருப்பான் போலிருக்கே.
அண்ணே வாண்ணே பஸ் இங்கே முன்னால நிக்குது
நடந்தது இது தான். நான் கண்மூடி பக்கோடா சுவையில் கிறங்கி இருந்த போது பஸ் உள்ளே நுழைந்து நேராக வலது மூலைக்கு சென்று விட்டது. அதை கவனித்து விட்டு பேருந்து மேல் இருந்த தீரா காதலால் ஏற்பட்டக் குழப்பத்தில் அவனது பையை எடுப்பதற்குப் பதிலாக பக்கோடா பொட்டலத்தை பிடுங்கிக் கொண்டு ஓடிவிட்டான்.
அவனது பையும் இப்போது என்னிடம்.
பேருந்து கிளம்பி விட்டது. லால்குடிப் பேருந்து நிலையத்தை பார்த்தவர்களுக்கு தெரியும். மேம்பாலம் கட்டுவதற்கு முன் உள்ளே நுழையும் வாயிலில் இருந்து ஆரம்பித்து ஒரு வட்டம் அடித்து சுற்றிக் கொண்டு திரும்பவும் அந்த நுழைவாயில் வழியாகத்தான் செல்லும்.
எனவே நான் ஷார்ட் கட்டில் நுழைவு வாயில் நோக்கி ஓடினேன். இரண்டு பையையும் தூக்கிக் கொண்டு ஓடும் பேருந்தில் ஏறுவது கடினம். டிரைவர் என்னை நிறுத்தி ஏற்றிக் கொண்டார்.
பெரும்பாலான தனியார் பேருந்துகளில் டிரைவர் சீட்டுக்கு அருகில் டிரைவரை பார்த்தவண்ணம் ஒரு நீளமான சீட் இருக்கும் அல்லவா அதற்கு அடுத்த சீட் கிடைத்தது.
சாமிநாதன் சொன்னது சரிதான். லால்குடி பெட்ரோல் பங்க் தாண்டியதும் பேருந்துக்கு ரெக்கை முளைத்து விட்டது. சும்மா பறந்து தான் சென்றது. அப்போது சற்று குறுகலான சாலைதான்.
முன்னாடி ஒரு டவுன் பஸ் சென்றுகொண்டு இருந்தது. டிரைவர் ஹாரனை அடித்தார். முன்னாடி பஸ் பிடி கொடுக்காமல் சென்றது.
நம்மாளு கையை மடக்கி துடையில் குத்திக் கொண்டு வந்தான். டிரைவர் சாதாரணமாத்தான் ஓட்டினார் ஆனால் இவனோ பரபரப்பின் உச்சத்தில் இருந்தான்.
டவுன்பஸ்ஸை நெருங்கி வலது புறம் சற்று ஒடித்து ஆக்ஸிலேட்டரை மிதித்து வேகம் கூட்டியபடி ஹாரனை டிரைவர் அடித்தார். அதே வேளை என் பக்கத்தில் சாமிநாதன் சீட்டில் இருந்து மெல்ல எழும்பியபடி கைகளை வட்டமாக சுழற்றிக் கொண்டே டிரைவராக மாறினான்.
முன்னாடி இடம் அளிக்க வாய்ப்பில்லாமல் டவுன் பஸ் டிரைவரின் கோரிக்கையை நிராகரித்தது. சாமிநாதன் நூலறுந்த காற்றாடியாய் பொத்தென சீட்டில் ஏமாற்றத்துடன் அமர்ந்தான்.
“என்னண்ணே ஒரு டவுன் பஸ் உங்களுக்கே சைடு கொடுக்காமல் போறான்?”என்று டிரைவரை உசுப்பேற்றினான்.
“ஏய் சும்மா இருடா!” என்று அவனை அடக்கினேன். டிரைவர் அவனை பார்த்து புன்னகைத்தார்.
கூழையாற்றுப் பாலம் தாண்டி பூவாளூர் திருப்பம் நெருங்கியது. டவுன் பஸ் வேகத்தை குறைத்தது போல் தோன்றியது. சந்தர்ப்பத்தை சரியாக பயன்படுத்த எண்ணிய டிரைவர் மறுபடி ஆக்ஸிலேட்டரை ஈவு இரக்கமில்லாமல் மிதித்தபடி வலது புறம் ஒடித்தார். அதே வேளை எதிர் புறத்தில் இருந்து சண்முகம் பேருந்து (இது வேகத்திற்கும் நல்ல பாடல்களுக்கும் பேர் போனது) வேகமாக வந்து கொண்டு இருந்தது.
எனக்கு சப்தநாடியும் அடங்கி விட்டது. பயத்தில் உறைந்து போனேன். நம்மாளு எழுந்து நின்று டிரைவரோடு தோளோடு தோள் நின்று பேருந்து ஓட்டுவதாக எண்ணி காற்றில் கைகளை வட்டமடித்துக் கொண்டு இருந்தான்.
எதிரே வந்த சண்முகம் பஸ் இரண்டு பேருந்துகள் சாலையை அடைத்தபடி வந்ததை பற்றி கிஞ்சிற்றும் கவலை கொள்ளாமல் வேகம் குறைக்காமலே வந்து கொண்டு இருந்தது.
டவுன் பஸ் முன்னால் கொஞ்சம் இடைவெளிதான் இருந்தது மீதி இடத்தை சண்முகம் பஸ் ஆக்கிரமித்து விடும் நோக்கில் வந்து கொண்டு இருந்தது. அப்போது டிரைவர் க்ளட்சில் கால்வைத்து அழுத்திக் கொண்டே ஆக்ஸிலேட்டரை நன்றாக மிதித்தார் வேகம் குறைவது போல இருந்தது.
சண்முகம் பஸ் முட்டுவது போலவந்தது. பயத்தில் எனக்கோ ஒன்றுக்கே முட்டுவது போல ஆகிவிட்டது. டவுன் பஸ்க்கும் எதிரே வந்த சண்முகத்திற்கும் இடையே ஒரு பஸ் இடைவெளிதான் இருந்தது. அந்த நேரத்தில் டிரைவர் க்ளட்சை அழுத்திய காலை விடுவித்தபடி முழுவதுமாக இடது புறம் ஒடித்தார். கேரம் போர்டில் துளையில் சென்று விழும் காயின் போல எதிரே இடையில் இருந்த அந்த இடைவெளியில் துல்லியமாக பாய்ந்து சென்று விழுந்தது.
மரணத்தை சமீபத்தில் தரிசித்து விட்டு திரும்பிய நிம்மதியில் நான் சீட்டில் ஆசுவாசமாய் அமர்ந்த அதே வேளை சாமிநாதன் “அண்ணே பார்த்தியாண்ணே டிரைவர் அண்ணன் எப்படி சூப்பரா ஓட்டுறார்ணு”
ஏற்கனவே பிடுங்கிச் சென்றோடிய பக்கோடாவை அப்படியே மடித்து டிரவுசர் பாக்கெட்டில் சொருகிக் கொண்டானே என்கிற கடுப்பில் இருந்த நான் அவனை முறைத்தபடி இனியும் மரணத்தின் வாயிலை எட்டிப் பார்க்க விருப்பமில்லாமல் பின் சீட்டில் மாறி அமர்ந்து கொண்டேன்.

அவன் இறங்க வேண்டிய இடம் மேலப்பழூர் வந்தவுடன் மனமில்லாமல் டிரைவரிடம் சொல்லிக் கொண்டு இறங்கினான். ஜன்னல் வழியே என்னிடம் விடை பெற்றான். நான் அவன் டிரவுசர் பாக்கெட்டில் முடப்பாக இருந்த என் பக்கோடா பொட்டலத்தை வருத்தத்துடன் பார்த்தபடி விடை கொடுத்தேன்.

லால்குடி டேஸ்-16 வீழ்ந்து விடாத வீரமும், மண்டியிடாத மானமும்

வீழ்ந்து விடாத வீரமும் மண்டியிடாத மானமும் எங்கள் ஊரான சுத்தமல்லியில் எங்கள் தெருவில் வருடா வருடம் கரிநாள் அன்று நடக்கும் ஜல்லிக் கட்...