லால்குடி டேஸ்- 6 “சும்மா ஜி்ல்லுன்னு ஒரு குளியல்

“ஜில்லுன்னு ஒரு குளியல்“

கடைசியாக எப்போது ஆற்றில் குளித்தீர்கள்?

கடைசியாக எப்போது ஏரியில் குளித்தீர்கள்?

கடைசியாக எப்போது பம்பு செட்டில் குளித்தீர்கள்?

மேற்காணும் மூன்று கேள்விகளுக்கும் உங்கள் பதில் இல்லை என்று இருக்குமானால் நீங்கள் உங்கள் வாழ்க்கையின் மிகப் பெரிய மகிழ்ச்சியான தருணங்களை இழந்து விட்டீர்கள் என்று தான் பொருள்.

“விசும்பின் துளி வீழின் அல்லால் மற்றாங்கே

பசும்புல் தலை காண்பறிது“.

நிலம் கூட மழை நீரால் நனைக்கப் படும் போது மகிழ்ந்து நறுமணம் வீசி உற்சாகமாக தன்னைப் புதுப்பித்துக் கொள்கிறது. எனவே நம்மை நாளும் புதுப்பித்து உற்சாகமாக்குவது குளியல் தானே?

அந்தக் குளியல் மேற்காணும் வகையில் இருந்தால் நாள் முழுவதும் உங்கள் உற்சாகம் குன்றாமல் அப்போது மலர்ந்த மலர் போல இருப்பீர்கள்.

நீந்த தெரியுமா உங்களுக்கு? இல்லையெனில் சிறு பொழுது மீனாக அவதாரம் எடுத்து நீரினை ஆட்சி செய்யும் அற்புதத்தை நீங்கள் அனுபவித்து இருக்கப் போவதில்லை.

கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்த எனக்கு கும்மாளக் குளியல்களின் அனைத்து வகைகளையும் நன்றாக அனுபவித்து உள்ளேன்.

ஐந்தாம் வகுப்பில் நண்பர்களோடு எங்கள் ஊரின் குட்டையில்தான் நீச்சல் பழகினேன். அந்த நீச்சலின் பரிணாம வளர்ச்சியானது ஓடைக் குளியல் மற்றும் கிணற்றுக் குளி(தி)யல் என்று வளர்ச்சி அடைந்திருந்த காரணத்தினால் நீரைக் கண்டு எனக்கு பயம் கிடையாது.

இப்போது லால்குடிக்கு வருவோம். ஜூன் மாத தொடக்கத்தில் பம்பு செட்டுக் குளியல் தான் எங்களுக்கு கிடைக்கும். ஏனென்றால் கோடை கால இறுதியானதாலும் ஆற்றிலோ வாய்க்கால்களிலோ தண்ணீர் இருக்காது. எங்களது பம்பு செட்டுக் குளியலுக்கான ஏரியாவை இரண்டாகப் பிரித்துக் கொள்ளலாம். இரயில் தண்டவாளப் பகுதிக்கு மேற்கு அல்லது அரியலூர் ரோட்டோர பம்பு செட்டுகள். நான் சொல்வது 25 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் என்பதை மனதில் ஆழமாக இருத்திக் கொள்ளுங்கள். பம்பு செட்டுகளில் நீர் அருவி மாதிரி நல்ல விசையோடு கொட்டும்.

     இப்போது லால்குடியை நெருங்கும் போது ஒரு பெட்ரோல் பங்க் ஒன்று இருக்கும் இல்லையா. அதுதான் வீடுகளின் தொடக்கம். அது வரையிலும் வயல் வெளிகள்தான். அந்த பெட்ரோல் பங்கிற்கு எதிரே கூட ஒரு பம்பு செட் இருந்தது. நாங்கள் பல முறை குளித்திருக்கிறோம். இப்போது சற்றேறக்குறைய கூழையாறு வரையிலுமே வீடுகளோ அல்லது ப்ளாட்டுகளோ இருப்பதை பார்க்கும் போது கால் நூற்றாண்டு காலத்திற்குள் ஒரு வளமான ஊர் சிதைக்கப் பட்டு நகரம் எனும் நரகமாக மாறிக் கிடக்கிறது.

“அண்ணே ரெட்ட மோட்டார் ஓடுதுண்ணே“

“ஏலேய் ஷம்முவம் உட்றா வண்டிய“ என்று படை பறிவாரங்களோடு கிளம்பினோம்.

இரயில் தண்டவாளத்தில் இருந்து மேல் புறம் இறங்கி அய்யன் வாய்க்கால் போகும் வழியில் ஒரு வாழைத்தோப்பின் முகப்பில் ஒரு இரட்டை மோட்டார் உண்டு. நடுவில் பெரிய தொட்டி. தொட்டியின் இரண்டு பக்கமும் இரண்டு மோட்டார் ரூம்கள். அவற்றில் இருந்து பீரங்கி போல கம்பீரமாக எதிரெதிராய் இரண்டு நீர் கொட்டும் பைப்புகள். தொட்டியின் நடுவில் நீர் கீழே விழ சரிவாக ஒரு சாரம் போல ஒரு அமைப்பு. நீர் ஓடி விழும் இடமோ சிறு குட்டை போல காட்சியளிக்கும்.

எங்கள் எல்லோருக்கும் மிக விருப்பமான குளியல் இடம் அதுவே. தொட்டியில் ஏறிக் கொண்டோமானால் இரண்டு நீர் வீழ்ச்சிக்கு நடுவே சிக்கிக் கொண்ட அனுபவத்தை உணரலாம்.

ஷாம்பு போடாமலே நமது முடியெல்லாம் பஞ்சு போல மிருதுவாய் ஆகி விடும். தலையில் சொற்ப முடி மட்டுமே உடையவர்கள் அதிலே குளிப்பார்களானால் அவர்கள் தலை “சோ“ தலையாக மாறுவது திண்ணம்.

சிமெண்டு திட்டுகளில் துவைத்த துணியை ஒவ்வொன்றாக அந்த நீரில் காண்பித்தால் நன்கு அலசப் பட்டு துணி புதிது போல காட்சி தரும்.

 குளிக்கும் போது தொட்டியில் உள்ள சாரம் வழியாக குட்டைக்குள் நீர்ச் சறுக்கு விளையாடுவது உண்டு. ஐந்தாறு பேர் கொண்ட எங்கள் படை சென்றாலே அங்கே ஐம்பது அறுபது பேர் உள்ளது போல ஒரே கூச்சலும் கும்மாளமும் தான்.

எனது நண்பன் ஒருவன் ஒரு முறை நீர்ச் சறுக்கிய போது உராய்வினால் நைந்து போயிருந்த அவனது ஜட்டியின் பின்புறம் மொத்தமாய் கிழிந்து போக அதை உணராமல் அவன் குட்டையில் இருந்து எழுந்து அடுத்த சறுக்கலுக்கு முயற்சித்தான். அவனது 90 விழுக்காடு நிர்வாண நிலையை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு பரிகாசம் செய்து கொண்டு இருந்தோம்.

இங்கே ஒன்றை நான் சொல்லியாக வேண்டும். நாங்கள் எவ்வளவுதான் கூச்சலும் கும்மாளமுமாய் குளித்தாலும் பம்பு செட்டுக் காரர்கள் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டு செல்வார்களே ஒழிய ஒரு முறை கூட இங்கே ஏறாதே அங்கே குளிக்காதே என்றெல்லாம் கண்டித்ததில்லை.

1992 களில் சரியாக ஜூன் 12 ம் தேதியே மேட்டூரில் நீர் திறக்கப்பட்டு காவிரியில் நீர் ஓடும். காவிரியில் நீர் வந்த உடனே லால்குடி விவசாய நிலங்களின் நீர் நாளமான அய்யன் வாய்க்கால் மற்றும் சில வாய்க்கால்களிலும் நீர் திறந்து விடப் படும்.

அய்யன் வாய்க்கால் சற்று சிறிய ஓடை ஆகும். சில இடங்களில் குறுகலாக ஆழமாகவும் சில இடங்களில் அகலமாக ஆழம் குறைவாகவும் இருக்கும். அனேக இடஙகளில் குளிப்பதற்கு ஏதுவாக படித்துறைகள் உண்டு.

தண்ணீர் அதிகமாக போகும் நாட்களில் நாங்கள் சிறுவர்களை அனுமதிப்பதில்லை. ஒன்பது முதல் பனிரெண்டாம் வகுப்பு மாணவர்கள் மட்டுமே வாய்க்காலில் குளிப்போம். நடு வாய்க்காலில் கழுத்து வரை செல்லும் நீர் நம்மை இழுக்க எத்தனிக்கையில் எதிர்த்து காலூன்றி குளிப்பது ஒரு இனிமையான சவால்.

எங்கள் சக மாணவர் நெல்சன் ஒரு முறை நீரில் முங்கி எழும்போது கழுத்தில் மாலையோடு எழுந்தார். சரஸ்வதி சபதம் படம் போல எந்த இராஜ்ஜியத்திற்காவது அரசனாக யானையால் தேர்ந்தெடுக்கப் பட்டாரோ என்று தேடினால் அருகில் ஒரு யானையும் இல்லை. ஆடிப் பெருக்கு என்று எந்த சோம்பேறி தம்பதியினரோ காவேரி படித்துறையில் விட வேண்டிய மாலையை அய்யன் வாய்க்காலில் விட்டிருக்கின்றனர் அது நெல்சன் கழுத்தில் அழகாக விழுந்து விட்டது.

அடுத்த குளியல் ஸ்பாட், “கூழையாறு”. திருச்சிக்கு பேருந்தில் செல்வோர் பூவாளூர் தாண்டியதும் சாலையின் குறுக்கே பெரிய பாலம் பார்த்திருப்பீர்கள். அதுதான் கூழையாற்றுப் பாலம். தற்போது இருப்பது புதிய பாலம். இதற்கு முன் சற்று குறுகிய பழைய பாலம் இருந்தது.

மழைக்காலங்களில் நீர் இரு கரைகளையும்  தழுவியபடி செல்லும். அந்த நாட்களில் எங்களுக்கு கொண்டாட்டம் தான். பாலத்தின் மீது இருந்து நீரில் குதித்து குளிப்பது தான் எங்கள் இன்றியமையாத கொண்டாட்டம். இங்கு வயது வரம்பில்லாமல் நீச்சல் தெரிந்தவர்கள் அனைவரும் கேட்டுக் கேள்வி இல்லாமல் “பொத் பொத்“ என்று குதித்து கும்மாளமிடுவோம். ஆனால் நான் முதல் முறை குதித்த போது எங்கள் குழுவில் இருந்த சின்னஞ்சிறு ஆறாவது மாணவன் எல்லாம் குதித்த பின் தான் எனக்கு துணிச்சல் வந்து குதித்தேன். என்னதான் கிணற்றுக் குளியல் எல்லாம் பழகி இருந்தாலும் சுழித்துக் கொண்டு ஓடும் நீரை பார்த்தாலே ஒரு மிரட்சி தானே?

நாட்கள் செல்லச் செல்ல நீரின் அளவு குறைந்து மணற்பரப்புக்கு நடுவே ஒரு சிறு வாய்க்கால் போல நீர் ஓடும். நாங்கள் குழி பறித்தோ அல்லது சற்று படுத்தபடியோ குளிப்போம். அந்தமாதிரி நாட்களில் எங்கள் கொண்டாட்டம் வேறு வடிவில் இருக்கும். “பீச் கபாடி” – ஆம் களம் இறங்கும் வீரர்கள் அனைவரும் ஜட்டியுடன் ஆடுவார்கள். நான் இயல்பிலேயே சற்று கூச்ச சுபாவம் உள்ளவன் ஆதலால் எனக்கு மேட்ச் ரெஃப்ரீ ரோல் தான்.

ஆடிச் செல்லும் போது சில அசந்தர்ப்ப சூழல்களில் ஜட்டி மாட்டிக் கொள்ள “ஜட்டியா பாய்ண்டா“ என்கிற கையறு நிலை வந்து விடும். நெல்சனைத் தவிர அனைவருமே “ஜட்டியே“ என்று முடிவெடுத்து மானம் காத்து நிற்பர்.

சனி ஞாயிறுகளில் கூழையாற்றுக் குளியலுக்கு பின்பு விடுதியில் இட்லி சாம்பார் அல்லது தேங்காய்ச் சட்னி என்பது தான் மெனு. துணி துவைத்த களைப்பு, விளையாட்டுக் களிப்பு எல்லாம் தீர குறைந்தபட்சம் ஒரு பதினைந்து இட்லிகளை உள்ளே தள்ளி படுத்தோமானால் மதிய சாப்பாட்டுக்குத் தான் எழுவோம்.

அன்று காலை மணி ஆறரை இருக்கும், நான் குளித்த போது தண்ணீரில் ஏதோ தட்டு பட்டது, எடுத்துப் பார்த்தால், கவர் பிரிக்காத ரின் சோப்பு.

“டேய் நிர்மா சோப் ஒரு பாக்கெட்டு டா” இது இராஜவேல்.

“அண்ணே லைபாய் சோப்ணே” இது ஒரு சிறுவன்.

பிறகு ஒவ்வொருவரும் ஒவ்வொரு குளியல் அல்லது துணி சோப்போடு எழுந்தனர். ஆனால் ஒன்றிலும் நுரைத்து வரக் காணோம். பிறகு தான் உணர்ந்தோம். “டூப்ளிக்கேட்“ சோப்புக்களை சோதனைக்குப் பயந்து ஜலசமாதி செய்து சென்றிருக்கிறார்கள். என்ன ஒரு ஈவிரக்கமற்ற மனது. நாம் ஆறுகளைக் காக்க தவறியதன் விளைவுதான் இப்போது ஆறுகள் யாவும் வெற்று மணல்வெளிகளாக மாறிப்போயின.

“காவிரியை கடக்க பரிசல் தேவையில்லை

ஒட்டகமே போதும்“ என்றான் ஒரு புதுக் கவிஞன்.

இன்று கூட செய்திகளில் கரூர் அருகே சாயப்பட்டரையால் நீரெல்லாம் ஒரே நுரையாக ஓடியதை வருத்தத்தோடு காண நேர்ந்தது.

ஆற்றில் குளித்த நாம் இப்போது பக்கெட்டுக்கு பழகிவிட்டோம். நமது பிள்ளைகள் மக்கில் குளிக்க பழகி விடுவார்கள். எதிர் கால சந்ததியினர் ஈரத்துணியால் உடலை துடைத்துக் கொள்ள பழகி விடுவார்கள்.

2050 களில் பழைய படத்தில் வரும் குளியல் காட்சியை பார்க்கும் ஒருவன் குளியல் என்கிற பெயரில் எவ்வளவு நீரை வீணடித்திருக்கிறார்கள் என்று சபிக்கப் போவது உறுதி.

ஆசிரியர் தின சிறப்புப் பதிவு - சீமான் D.M.E ஆசிரியர்

ஆசிரியர் தின சிறப்புப் பதிவு - சீமான் D.M.E ஆசிரியர்

இந்த ஆண்டு ஆசிரியர் தின சிறப்புப் பதிவாக எனது டியுஷன் ஆசிரியர் சீமான் அவர்களைப் பற்றிக் கூறப் போகிறேன்.

கிராமத்துப் பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பில் முதல் மதிப்பெண் பெற்றவுடன் பாலிடெக்னிக்கில் சேர்ந்து டி.எம்.இ முடித்து வேலை தேடிக் கொண்டிருந்த கால கட்டத்தில் ஒரு கட்டிடத்தில் வாடகைக்கு அறை பிடித்து டியுஷன் எடுத்தார்.

பாலிடெக்னிக் படித்தவர் என்பதால் பத்தாம் வகுப்புக் கணிதம் இயல்பாகவே வரும். இவரின் ஆங்கில இலக்கணம் வகுப்பு தான் எனது ஆங்கில அறிவுக்கு அடிப்படை. அவரும் ஒன்றும் ஆங்கிலத்தில் பெரிய லிட்ரேச்சர் எல்லாம் படித்தவர் இல்லை என்றாலும் தமிழ் வழியில் ஆங்கில இலக்கணம் என்கிற ஒரு புத்தகத்தை படித்து அடிப்படை ஆங்கில இலக்கணத்தை நடத்தினார்.

அவரிடம் நான் ஒன்பதாம் வகுப்பும் பத்தாம் வகுப்பும் டியுஷன் படித்தேன். அக்கால ஆங்கிலம் இரண்டாம் தாளில் சற்றேறக்குறைய எல்லா தலைப்புக் களையும் உள்ளடக்கி “transformation’ என்றொரு பகுதி இருக்கும் மற்றும் articles, infinitve, gerund என்கிற ரீதியில் தலைப்புகள் உண்டு. அனைத்திலும் சிந்தாமல் சிதறாமல் அனைத்து மதிப்பெண்களையும் வாங்க வைத்து விடுவார்.

அன்றைய கால கட்டத்தில் ஒன்பது மற்றும் பத்தாம் வகுப்பு மாணவர்களுக்கு essay question என்று சொன்னாலே காய்ச்சல் வந்து விடும். ஆத்தாடி இம்மாம் பெரிய essay வை எப்படி படிப்பது என்று மலைத்து விடுவார்கள். நான் முதலில் essayக்கு தேவைப்படும் வார்த்தைகளை பார்த்துக் கொண்டு விடுவேன். பிறகு என்ன “மானே தேனே பொன் மானே“ எல்லாம் போட்டு கிராமர் என்னும் நூலைக் கொண்டு மாலையாக்கி விடுவேன். அப்போது சொந்தமாக எழுதுவதை ஆசிரியர்கள் ஊக்குவிப்பதில்லை ஆயினும் நோட்ஸில் இருப்பதற்கு 90 விழுக்காடு நெருக்கமாக எழுதிவிடுவதால் தப்பித்துக் கொள்வேன்.

மேல்நிலை வகுப்புகளில் கதையை கேட்டு சொந்தமாக essay எழுதிவிடும் அளவுக்கு எனது ஆங்கில அறிவு விருத்தியானதற்கு திரு சீமான் ஆசிரியர்தான் காரணம்.

எங்களுக்குப் பிறகு ஒரு இரண்டு ஆண்டுகள் தான் அவர் டியுஷன் எடுத்தார். பிறகு அரசுப் போக்குவரத்து கழகத்தில் வேலை கிடைத்துச் சென்று விட்டார். தற்போது அரியலூர் அரசுப் போக்குவரத்துக் கழக பணிமனையில் அதிகாரியாக பணிபுரிகிறார்.

அவ்வப்போது வழியில் அவரைப் பார்ப்பது உண்டு. அவரை நான் நன்றியோடும் என்னை அவர் பெருமிதத்தோடும் பார்த்து புன்முறுவல் பூப்பதுண்டு. அவரது மகள் அரசு நகர் பள்ளியில் பயின்று பத்தாம் வகுப்பில் முதலிடம் பெற்றதாக கூறினார். மீன்குஞ்சல்லவா நீந்த சொல்லித்தர வேண்டுமா என்ன?

லால் குடி டேஸ்- 5 ஆசிரியர் தின சிறப்புப் பதிவு

திடீரென்று ஒரு சிங்கம் பிடறி மயிர் சிலிர்த்தபடி கம்பீரமாக பள்ளி வளாகத்தில் நுழைந்துவிட்டால் என்ன செய்வீர்கள்?! உயிரை கையில் பிடித்துக்கொண்டு தலைதெறிக்க ஓடி ஒளிந்து கொள்ள மாட்டோமா?!
அவரை நாங்கள் ”திருவோடு சார்” என்றுஅன்போடு அழைப்போம். நல்ல சிவப்பு சற்றே குள்ளம், கையில் ஒழுக்கத்தை நிலைநாட்டி ஆட்சி செலுத்தும் செங்கோல் அப்புறம் இந்த மீசை, சுப.வீரபாண்டியன் அவர்களுடையதைப் போன்று. குச்சியால் ஓங்கி அடிச்சார்னா ஒன்றரை டன் வெயிட்டைத் தாண்டும்.
 “உங்களுக்கு ஆங்கிலப்பாடம் யார் எடுக்குறாங்க?“
 “திருவோடு சார், சார்!”
தலைமையாசிரியரிடம் ஒரு மாணவன் கூறினான்.
பள்ளி ஆரம்ப நாட்களில், திருவோடு என்றொரு பெயரா? என்று எனக்கு ஆச்சரியமாய் போய் விட்டது.
அன்று வியாழக்கிழமை, இரண்டாம் பாடவேளை, வேதியியல் ஆசிரியர் செல்வம் அவர்கள் வகுப்பெடுத்துக்கொண்டு இருந்தபோது ’எக்ஸ்க்யுஸ்மீ’ என்றவாறு உள்ளே வந்தார் ’திருவோடு’ சார். கையில் ஒரு ஜவுளிக்கடை மஞ்சள்பை. மாணவர்களில் பலர் இதற்காகவே காத்திருந்த்து போல எழுந்துநின்று தாங்கள் வைத்திருந்த சில்லறைகளை அவர் ஏந்தியபடி வந்த மஞ்சள்பையில் போட்டனர். அவரும் ஒவ்வொரு பெஞ்சாக பையை மெல்ல மெல்ல ஏந்தி வந்தார். ஒரு பெஞ்சில் ஒருவர்கூட காசு போடவில்லையென்றால் கூட ’இல்லன்னா பரவால்ல’ என்றபடி சாந்தமாக சொல்லிச்சென்றார். ஆச்சரியம், காற்றில் சுழற்றியபடி ஸ்டைலாக எடுத்துவரும் பிரம்பு இப்போது அவர்கையில் இல்லை.
 அவரது பெயர்க்காரணம் இப்போது எனக்கு நன்றாக விளங்கிவிட்டது. எனது நண்பனிடம் மேற்கொண்டு விவரங்கள் கேட்டபோது ’ஒவ்வொரு வியாழக்கிழமையும் இது வழக்கமாகநடக்கும் நிகழ்வு. பள்ளி வளர்ச்சியில் மாணவர்களின் பங்களிப்பை பெறச்செய்யத்தான் அவர் மஞ்சப்பையையும் ’திருவோடு’ என்ற நாமகரணத்தையும் ஏந்தி வருகிறார். சிறுதுளி பெருவெள்ளம் என்பது போல அவர் சிறுக சிறுக சேமித்த தொகை ஒரு கணிசமான தொகையாக வளர்ந்து உள்ளது’ என்று கூறினான். இதன் பிறகு ’திருவோடு’என்ற பெயர் இளக்காரமாய் இல்லாமல் கம்பீரமானதாகவும் மரியாதைக்குறியதாகவும் எனக்கு ஒலிக்க ஆரம்பித்தது.
 அடுத்தநாள் பிரார்த்தனைக் கூட்டத்தில் திருவோடு சார் தனது சிம்மக்குரலில் கணீரென பேசினார். “நான் வகுப்புக்கு வரும்போது காசு போட்டே ஆகவேண்டிய கட்டாயம் ஒன்றும் இல்லை. உன்னிடம் இருந்தால் முழுமனதுடன் வழங்கலாம் இல்லையென்றாலும் பிரச்சனையொன்றும் இல்லை. நேற்று எண்ணிய போது இரண்டு செல்லாக்காசுகளும் சில சோடா மூடிகளும் கிடைத்தன. பாவம் அவனிடம் அதுதான் இருந்திருக்கும் போல“ என்றார்.

 நான் எனது நண்பனிடம் கிசுகிசுத்தேன், “அவரின் உண்மையான பெயர் என்னடா?”
 “-----“
 “ ஆகா அற்புதம்!”
ஒழுங்குக் கட்டுப்பாட்டுக்கு அதிக முக்கியத்துவம் அளிக்க வேண்டும். நல்ல பழக்கவழக்கங்களை நம்மை விட்டால் மாணவர்களுக்கு யார் சொல்லிக் கொடுப்பது.
தான் சார்ந்திருக்கும் பள்ளி மீது அதிக பற்று ஈடுபாடு மற்றும் வளர்ச்சியில் பங்கு பெறச்செய்தல்.
மாணவர்கள் மத்தியில் உதவி செய்யும் மனப்பான்மையை வளர்த்தல்
ஆகிய நல்ல பண்புகளை ஆசிரியரான பின்பு எனக்குள் வரித்துக்கொண்டேன்.

“ஆமாம் அவர் பெயர் என்ன?“

அற்புதசாமி என்பதுதான் அவர்பெயர்.