அழகிய வண்ணங்களும் அபாயச் சின்னங்கள் ஆகிப் போயினவே!!!

அழகிய வண்ணங்களும் அபாயச் சின்னங்கள் ஆகிப் போயினவே!!!

“சார் இவன் என்னை புடிச்சி தள்ளி விட்டு என் பேகை கிழிச்சிட்டான் சார்“ என்றொரு வழக்கு

“நீ எந்த ஊரு?“ தலைமையாசிரியர்

“--- சார்“

“எந்த தெரு?“

“---தெரு சார்“

ஒரு முடிவுக்கு வந்தவராய் அந்த வழக்கின் விசாரணையை அந்த பையனின் சாதியைச் சார்ந்த ஆசிரியரை அழைத்து விசாரிக்குமாறு பணித்தார்.

இந்த அவலம் நான் பணியாற்றிய பள்ளியில் நடந்தது. ஆனால் அந்த தலைமையாசிரியர் வருவதற்கு முன்னரே அவரின் பயத்தையெல்லாம் அர்த்தமற்றதாக்கி வைத்திருந்தோம்.

நான் பணியேற்ற புதிதில் வழக்கு விசாரணையானது மேலே உள்ள தோரணையில் ஆரம்பிக்கும். பையன் ஒரு ஊரின் பெயரை சொன்னதுமே சிறு கண்டனத்துடன் தள்ளுபடி செய்யப் படும்.

ஆசிரியர்களின் பயம் மாணவனின் எதிர் காலத்தை சீரழிக்கும் நச்சு விதை என்பதை ஏனோ பாவம் பெரும்பாலான ஆசிரியர்கள் உணர்வதே இல்லை.

2002 ம் ஆண்டுக்கு பிந்தைய காலகட்டத்தில் உட்கோட்டை பள்ளியில் இந்தமாதிரி ஊர் பேரைக்கேட்டு வழக்கை தள்ளுபடி செய்யும் வழக்கம் ஒழிந்தது. இதனால் ஓரிரு முறை மாணவர்களின் வசவுகளை காதுபடக் கேட்க நேரிட்டது. ஆனால் ஊரின் பெயர் நமக்கு பாதுகாப்பு என்ற ரீதியில் மாணவர்கள் எதற்கும் துணியும் மனப்பான்மை துடைத்து எரியப்பட்டது. இப்போதும் அந்த ஊர் மாணவர்கள் வேறெந்த மாணவர்களைக் காட்டிலும் என்பால் பேரன்பு உடையோராகத் திகழ்கின்றனர்.

பெயரின் பின்னால் வடநாட்டினர் சாதிப் பெயரை சேர்த்துக் கொண்டு இருந்த அதே வேளையில் பெயரின் பின்னால் இட்டுக் கொள்ளும் சாதிப் பெயரானது நல் விருந்தின் ஓரத்தில் வைக்கப்பட்ட மலமாக எண்ணி அருவருப்புடன் அதை கைவிடச் செய்தவர் பெரியார். என்னதான் சாதிப் பற்றும் ஈடுபாடும் இருந்தாலும் பெயரின் பின்னே சாதிப் பெயரை இட்டுக் கொள்ள தமிழகத்தில் எவரும் தயாரில்லை.

ஆனால் இப்போது பள்ளிக் கல்லூரி மாணவர்கள் மத்தியில் ஒரு பழக்கம் நாகரிகப் போர்வையில் நுழைந்து கொண்டு வருகிறது. தன் சாதிக் கட்சி அடையாள வண்ணத்தை கைகளில் பட்டையாக அணிந்து வருவது, சாமிக் கயிரு போல பின்னி வருவது மற்றும் கைக்குட்டையாக எடுத்து வருவது என்று விஷ விருட்சமாக வளர்ந்து வருகிறது.

பட்டையை கழட்டச் சொன்னால் நம்மை அந்த சாதிக்கு எதிரானவன் என்ற கருத்து வந்து விடுமோ என்ற பயத்தில் ஆசிரியர்கள் சிலர் வாலாவிருந்து விடுகின்றனர்.  (அடியேன் கூட சக ஆசிரியரால் தவறாக புரிந்து கொள்ளப்பட்டேன். அவர் பார்க்கும் போதெல்லாம் நான் சாராத ஆனால் அவர் சார்ந்த பட்டையை கழட்டியிருக்கிறேன் தற்செயலாக, விளைவு இவர் இவர்களின் பட்டையை மற்றும் கழற்றும் சாதி வெறி பிடித்தவர் என்று தவறாக புரிந்து கொள்ளப் பட்டேன்)

பட்டைதானே இருந்து விட்டு போகட்டுமே அதிலென்ன தவறு என்று நினைக்கலாம். பட்டை அணிய ஆரம்பித்த பின்னர் மாணவர்கள் வண்ண வாரியாக குழுவாக செயல் படுகின்றனர்.

சென்ற ஆண்டில் தனிப்பட்ட வயதுக்குரிய எதிர் பாலின் ஈர்ப்பு சார்ந்த போட்டியை சாதி விவகாரமாக ஆக்கிவிட்டார்கள். சரியான நேரத்தில் அது விசாரிக்கப் பட்டு பிரச்சனையின் சாதியப பரிமாணம் தவிர்க்கப் பட்டது.

பேருந்துகளில் மோதிக் கொள்ளும் நேர்வுகளின் போது அடையாளத்தை பாதுகாப்பு கவசமாக நினைக்கிறார்கள்.

பள்ளிக் கல்லூரி காலங்களில் சாதி வேறுபாடில்லாமல் “மாமா“ “மச்சான்“ என்று பழகியதெல்லாம் பழங்கதை ஆகி விடும் போல தெரிகிறது. “மாமனையும்“ “மச்சானையும்“ சொந்த சாதிக்குள்ளேயே தேடிக் கொள்கிறார்கள்.

திராவிடக் கட்சிகளில் இட ஒதுக்கீடு போல சாதிய பிரதிநிதித்துவம் வழங்கப் படாத காரணத்தால் சாதிக்கு என்று தனிக் கட்சிகள் தோன்ற ஆரம்பித்தன. அவை தங்கள் அரசியல் வளர்ச்சிக்கு வெறுப்பைத் தூண்டிவிட்டு அரசியல் செய்கின்றன.

மத அரசியலும் சரி சாதி அரசியலும் சரி அவை தங்களின் வளர்ச்சிக்கு உரமாக பாமர மக்களின் மனதில் வெறுப்பை தூண்டி அதன் விளைவாக ஏற்படும் உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பை தங்களின் கட்சி வளர்ச்சிக்கு பயன்படுத்திக் கொள்கின்றன.

நம்மிடையே வசித்து வரும் கிருஸ்த்துவ மற்றும்  இஸ்லாமிய மக்கள் என்ன வேறு தேசத்தில் இருந்தா வந்தார்கள். அவர்கள் ஏற்கனவே அணிந்திருந்த உள்ளாடை சவுகரியமாக இல்லாத காரணத்தினால் வேறு ஒரு உள்ளாடை அணிந்து கொண்டனர். அதன் காரணமாக அவர்கள் பால் வெறுப்பு ஏற்படலாமா? நான் அணிந்து உள்ள அதே உள்ளாடை தான் என் நண்பனும் அணிய வேண்டும் என்று வற்புறுத்துதல் தகுமோ?

மக்கள் அனைவரும் நட்புறவோடு தான் பழக எண்ணுகிறார்கள். அரசியல்வாதிகள் தங்கள் சுயலாபத்திற்காக விளைவுகளை பற்றி எண்ணாமல் தங்களின் நெருப்பை கக்கும் வெறுப்பு வார்த்தைகளால் ஒற்றுமைக்கு தீ வைக்கிறார்கள். அது பற்றி எரியும் போது குளிர் காய்கிறார்கள். மேலும் அது அணைந்து போகாமல் பாதுகாக்கிறார்கள்.

பணக்கார மாணவர்கள் படிக்கும் பள்ளிகளில் இந்த பிரச்சனை இல்லை. பணக்காரர்கள் மத்தியில் சாதியே இல்லை. ஏழை எளியோர் தான் இலகுவாக உணர்ச்சி வசப் படுவார்கள். அதனால் அவர்களை அக்கினிக் குஞ்சுகளாக வளர்த்து தங்கள் சுயலாபத்திற்கு பயன் படுத்திக் கொள்ள சாதிக் கட்சிகளும் மதக் கட்சிகளும் எண்ணுகின்றன.

மாணவர்களை இந்த விளையாட்டில் பலிகடாவாக ஆக விடாமல் பாதுகாக்க வேண்டியது ஆசிரியர்களின் கடமை. சாதிப் பாசத்தை விடாமல் பிடித்துக் கொண்டு உள்ள மாணவர்களிடம் உட் சாதி தீண்டாமை பற்றி கூறுங்கள். சாதிகள் ஒன்றாக இருந்தாலும் ஏழையை ஏற்க பணக்காரன் தயாராக இல்லை. அனைத்து சாதியிலும் காணப்படும் ஒரே ஒற்றுமை ஏழை பணக்காரர் இடையே ஆன நவீன தீண்டாமைதான். அப்படியே ஏற்றாலும் ஏதேனும் ஒரு சுயலாபம் இருக்கும். முடிந்தவுடன் “கை கழுவி“ தீட்டு கழித்து விடுவார்கள்.

துயரமான செய்தி

பள்ளியில் காலைநேர கூட்டத்தை தலைமையேற்று நெறிபடுத்த உயர் வகுப்பு மாணவர்களை அழைத்தால் பின்னங்கால் பிடறியில் பட ஓடுகிறார்கள். இம்மாதிரி தருணங்களில் கீழ் வகுப்பு மாணவர்கள் குரல் உடையா  பிஞ்சு மழலையில் நெறிபடுத்த வருவார்கள்.

அவர்களில் ஒருவன் "நேர் நில், இயல் நில் " என்று நிலம் அதிர பூமியை உதைத்து கம்பீரமாய் கூறுவான். குரலும் கனீரென்று இருக்கும்.

இந்த வாரம் மறுபடியும் மாணவர்களை துரத்தி பிடித்தோம். காரணம் அந்த கம்பீர மாணவன் தற்கொலை செய்து கொண்டானாம்.

அனைத்து ஆசிரியகளும் துடித்து போனோம். அவனது வகுப்பு ஆசிரியர்கள் 'அவன் நன்கு படிப்பவன் ஆயிற்றே' என கண்ணீர் மல்க கூறினர்.

மாணவர்களின் மன உறுதியை வளர்க்க வேண்டிய விஷயங்கள் பாடத்திட்டத்தில் இல்லை. அதற்கு அவசியமும் இல்லை. ஆசிரியர்கள் தன்னெழுச்சியுடன் தன்னிச்சையாக இதனை போதிக்க வேண்டும்.

ஆசிரியர் மட்டுமல்லாமல் பெற்றோரும் 'நாங்கள் எப்போதும் உனக்காக உன்னுடன் உள்ளோம்' என்ற நம்பிக்கையை வளர்க்கும் விதமாக நடந்து கொள்ள வேண்டும்.
உணர்வுசார் நுண்ணறிவு
குறித்த விழிப்புணர்வின் அவசியம் இம்மாதிரி நிகழ்வுகளின் போது உணரமுடிகிறது.

1000 மற்றும் 500 ரூபாய் நோட்டுக்கள் இல்லா நிலை நோக்கி….

     “சார் நாளைக்கே ரிஜிஸ்டர் பண்ணிடலாங்களா?“

     “பணம் கட்டிட்டா நாளைக்கே பண்ணிடலாம் என்ன கட்டுறீங்களா?“

     “சார் பணம் ரெடி, அக்கவுண்ட் நம்பர் குடுங்க டிரான்ஸர் பண்ணி விடுறேன்”

     “அதெல்லாம் வேணாங்க நீங்க இப்போவே வித்டிரா பண்ணிட்டு வாங்க“

     “ஏங்க ஏழு லட்சமுங்க எப்படிங்க எடுத்து வர்றது?“

     “அதெல்லாம் எடுத்துட்டு வரலாம் வாங்க இன்னைக்கே கட்டிட்டா நாளைக்கு ரிஜிஸ்டர் பண்ணிடலாம்“ ரியல் எஸ்டேட் காரன் கராறா சொல்லிட்டான். சொஸைட்டி லோன் மூணு லட்சம் பர்ஸனல் லோன் நான்கு லட்சம் என ஏழு லட்சம் ரெடி பண்ணியாச்சு. டவுன் ஏரியாவில் மனை வாங்கறதுன்னா சும்மாவா?

     பேங்குக்கு வந்தாச்சு.

“என்ன சார் ஏழு லட்சம் வித்ட்ராயலா?“

“ஆமாம்மா, 1000 ரூபா நோட்டா குடுத்துட்டிங்கன்னா எடுத்துட்டு போக வசதியாக இருக்கும்“

“இல்ல சார் படிவத்தில அக்கவுண்டன்ட் சார்ட்ட சைன் வாங்கிட்டு வந்துடுங்க“

“இந்தாம்மா சைன் வாங்கிட்டேன், கொஞ்சம் ஆயிரம் ரூபா நோட்டா கொடுத்துட்டிங்கன்னா வசதியா இருக்கும்“

“சாரி சார் 500 ரூபா நோட்டு தான் இருக்கு பிடிங்க கவனமா எண்ணிக்கோங்க“

எடுத்து பையில் வைத்தால் 14 கட்டுக்களால் பை நிறைந்தது.

கொண்டு போய் ஆபீஸ்ல கட்டி அடுத்த நாள் ரிஜிஸ்டர் பண்ணிட்டேன்.

இப்படியாக எனது எதிர்கால ஊதியத்தை அடகு வைத்து ரூபாய் ஏழு லட்சத்தை திரட்டி அதை அரசாங்க கணக்கிற்கு கொண்டு வராமல் கருப்பு பணமாக ரியல் எஸ்டேட் காரன் எடுத்துக் கொண்டான். ஒரு வழியாக எனது பணம் இந்திய வெள்ளை பொருளாதாரத்தில் இருந்து விலகிக் கொண்டது.

இப்படியாக தினம் தினம் எத்தனை பரிவர்த்தனைகள்?

பிள்ளைகளின் படிப்பு என்கிற பேரில் பணம் மூட்டை மூட்டையாக நாமக்கல் ஏரியாவில் குவிந்து பல இலட்சக் கணக்கான நடுத்தர வர்க்க மக்களின் பணம் அரசாங்க கணக்கில் மண்ணை போட்டு பெரும்பணக்காரர்களின் பெட்டிகளில் தஞ்சமடைகிறது.

மருத்துவக் கல்லூரிகளில் சீட்டுக்காக கட்டப்படும் பல நூறுகோடிகளும் கருப்பாய் போய்தானே மறைகின்றது. தனியார் மருத்துவ மனைகள் கூட தங்கள் கட்டணத்திற்கு சரியான இரசீதினை தருவதில்லையே!

அதுமாதிரிதான் பெரு வணிக நிறுவனங்கள். திருச்சியில் உள்ள பிரபல கடையொன்றில் அவர்கள் வெள்ளை நிற ரோலில் கடைபேரெல்லாம் போட்டு டாட் மேட்ரிக்ஸ் பிரிண்டரில் பிரிண்ட் செய்த பில்லை வழங்குவது தான் வழக்கம். நகை கடையில் ஒரு முறை நான் கார்டை கொடுத்த போது வேண்டவே வேண்டாம் என்று மறுத்த தோடல்லாமல் கார்டு கொடுத்தால் வாட் வரி போட்டு விடுவோம் உங்களுக்கு விலை அதிகமாக போகும் என்று செல்ல மிரட்டல் வேறு.

கிரடிட் மற்றும் டெபிட் கார்டுகள் நடைமுறைக்கு வந்த பின்னும் ஆயிரம் மற்றும் ஐநூறு ரூபாய் நோட்டுகளுக்கு வேலை என்ன?

பெரிய செலவுகள் எல்லாம் பெரிய கடைகளிலோ பெரிய நிறுவனங்களில் தான் செய்யப் போகிறோம் அங்கெல்லாம் கார்டு களை உபயோகிக்க தடை யேதும் இல்லையே.

தனியார் பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளில் எலக்ட்ரானிக்ஸ் முறைக்கு மாறிவிட்டால் பணம் கருப்பாக தேங்குவது தவிர்க்கப் படும் அல்லவா. அவர்கள் தங்களது ஊழியர்களுக்கு சில ஆயிரங்கள் மட்டும் சம்பளமாக அந்த கருப்பில் இருந்து கிள்ளித் தருகிறார்கள். இதுவே இ-சேவை ஆனால் அவர்கள் வழங்கும் சம்பளம் கணக்கில் வரும். அவர்கள் நியாயமான சம்பளத்தை காலம் தாழ்த்தாமல் வழங்குவார்கள்.

ரியல் எஸ்டேட் டிலும் இந்த முறை வந்தால் பரிவர்த்தனையில் ஒளிவு மறைவு இருக்காது. பணத்தில் கரி படிவது தவிர்க்கப் படுவதோடல்லாமல் அரசுக்கு வரி வருவாய் சரியான விலைக்கு உள்ளது கிடைக்கும். 20 இலட்ச ரூபாய்க்கு விற்று 2 இலட்ச ரூபாய் என்று பதிவு செய்ய இயலாது.

கல்லூரிகளில் சட்டத்திற்கு புரம்பாக கேப்பிடேஷன் கட்டணங்கள் கேட்க இயலாது.

எனவே 1000 மற்றும் 500 ரூபாய் நோட்டுக்கள் இனியும் வேண்டியது இல்லை.

நம்ம ஆளுங்க எளிய சாதாரண மக்கள் என்ன செய்வார்கள் என்று முதலைக் கண்ணீர் விடுவது என் காலையும் நனைத்து விட்டது. (என்னா அக்கரை?)

அவர்கள் 500 மற்றும் 1000 ரூபாய் நோட்டை பத்திரப் படுத்தி வைத்திருப்பார்களே ஒழிய செலவு செய்ய மாட்டார்கள். அவர்களைப் பொறுத்தவரை அதை செலவு செய்வது என்பது “உடைப்பது“ என்று பொருள். “500 ரூபா தான் இருக்கு உடைக்கணுமேன்னு பார்த்தேன்” என்றே தயங்கி செலவு செய்வதில்லை.

தலை சுமை வியாபாரிகள் ஒன்றும் தங்கள் பொருட்களை ஆயிரங்களுக்கு விற்பதில்லை அவர்களுக்கு பத்துக்களோ இருபதுகளோ போதும்.

இப்படி திடீர்னு சொன்னா என்ன செய்வது?

கையில் இருக்கும் 100 மற்றும் அதற்கு கீழான நோட்டுகளை பயன் படுத்துங்கள். கிராமங்களை தவிர மற்ற இடங்களில் இருப்போர் கார்டை பயன்படுத்தி பொருள் வாங்கலாமே. கிராமங்களில் இருப்போர் கையில் 100 ரூபாய் நோட்டுக்கள் வைத்திருப்பார்கள். இல்லையென்றால் கூட சமாளித்து விடுவார்கள். ஒன்றும் நெருக்கடி இல்லை.

கையில் ரொக்கம் வைத்திருப்போர் கவலை கொள்ள வேண்டாம். இன்னும் ஒன்றரை மாதம் உள்ளது வங்கியில் செலுத்தி விடுங்கள்.

நியாயமான கணக்கு உள்ளவர்கள் வங்கியில் செலுத்த தயங்க வேண்டியதில்லையே!

பரிவர்த்தனைகள் அனைத்தும் ஒளிவு மறைவற்று இருந்தால் அரசாங்க பொருளாதார புழக்கத்தில் இருந்து திடீரென காணாமல் போகும் பெருந்தொகை தவிர்க்கப் பட்டு நமது சேவைக்காக சுழன்று கொண்டு இருக்கும்.

500 மற்றும் 1000 ரூபாய் நோட்டுக்களை முற்றிலும் தடைசெய்வதைத்தான் நான் சந்தோஷமாக ஆதரிப்பேன். மீண்டும் 2000 வருவதில் எனக்கு உடன்பாடில்லை. “கண்டெய்னர் வேண்டாம் ஷேர் ஆட்டோ போதும்”

ஆசிரியப் பணி அறப்பணி அதற்கே உன்னை அர்ப்பணி!

தீபாவளி அன்று காலை நண்பர் ஒருவரின் மகள்- ஏழாம் வகுப்பு சிறுமி- இனிப்பு மற்றும் பலகாரம் எடுத்துக் கொண்டு வந்தாள்.

பலகார தட்டை இடமாற்றம் செய்துகொண்டு இருந்தார் துணைவியார். அதுவரை பேசிக் கொண்டிருக்கலாமே என்று

 “என்னம்மா பட்டாசெல்லாம் வெடிச்சாச்சா?” என்று கேட்டது தான் தாமதம்

தடாலென்று எழுந்து பணிவோடு இடது கையைக் கட்டிக்கொண்டு வலது கை விரல்களை மூடி ஒவ்வொரு விரலாய் விடுவித்தபடி

 ”சயின்ஸ், மேத்ஸ், சோசியல் எல்லாம் படிச்சிட்டேன் அங்கிள்” என்றாளே பார்க்கலாம். எனக்கோ சிரிப்பை அடக்க இயலவில்லை. இருந்தாலும் முகத்தில் காட்டிக்கொள்ளாமல்

“இல்லம்மா பட்டாசு வெடிச்சிட்டியா ன்னு கேட்டேன்” என்றேன்.

“வெடிச்சிட்டேன் அங்கிள்” என்று அமைதியாக சொன்னாள்.

சில வருடங்களுக்கு முன் என்னிடம் ஒரு சிறுவன் ரொம்பவும் வாஞ்சையோடு ஒட்டிக்கொண்டு குறும்புகள் செய்வதும் தோள்பட்டையில் தொங்குவதும் என இருந்தான்.

அவனுடைய அம்மா “டேய் அங்கிள் மேத்ஸ் சார்டா“ என்று சொல்லி விட்டார். அதிலிருந்து அவன் என்னிடம் இருந்து குறைந்தபட்சம் ஒரு 10 அடி விலகியே நிற்பான்.

 என்னைக் காணும் போதெல்லாம் “அட்டேன்ஷன்“ பொசிஷனுக்கு வந்து பிறகு “லெஃப்ட் ரைட்“ போட்டு நடக்க ஆரம்பித்து விடுவான்.

எதிர்காலத்தில் இராணுவத்தில் வேலைக்குச் சென்றால் என்னை நன்றியோடு நினைவு கூர்வான் என்று நினைக்கிறேன்.

எப்போதும் என்னை ஆசிரியராகவே பார்க்கும் மனப்பான்மை சுற்றத்தார் மற்றும் உறவினர் மத்தியில் அதிகமாக உள்ளது. அதனாலேயே சிறார்கள் என்னிடம் பேசும் போதெல்லாம் சத்தம் சில டெசிபல் குறைத்து தான் பேசுகிறார்கள்.

சுதந்திர போராட்டத்தை பிண்ணனியில் எழுதினால் அது விருதுக்கு தகுதியான படைப்பா?

கி.இராஜநாராயணன் அவர்களின் நாவலான “கோபல்ல கிராமம்“ லைப்ரரியில் கிடைத்தது. மிகவும் அருமையான நாவல். பத்து வரிகளுக்குள் சொல்லி முடிக்கத்தக்க ஒரு கதையை எடுத்துக் கொண்டு அதனை ஒரு 170 பக்க நாவலாக கொடுத்திருக்கிறார் திரு.கி.இராஜநாராயணன் அவர்கள்.

கதைக்காலம் 1858 க்கு முந்தைய காலகட்டம். தொலை தொடர்பு வசதிகளோ, செய்தித் தாளோ இல்லை. எந்த ஒரு அரசாங்கத்தின் ஆட்சியிலோ அல்லது இராஜாவின் ஆட்சியிலோ இல்லாத ஒரு பகுதியைச் சேர்ந்த மக்கள் தாங்களாகவே அமைத்துக் கொண்ட ஒழுங்குடன் கூடி வாழும் கிராம நாகரிகத்தை அதன் தோற்றம் முதல் கதை தொட்டுச் செல்கிறது.

மங்கத்தாயாரு அம்மாள் என்ற 137 வயது பாட்டியின் கதை சொல்லல் மூலமாக கதையானது அவர்களின் முன்னோர்கள் ஆந்திரப் பகுதியில் இருந்து ஒரு துளுக்க ராஜாவின் பெண்ணசையினால் துரத்தப்பட்டு வருடக்கணக்கில் நடந்து வந்து தற்போதைய பகுதியை திருத்தி விளைநிலமாகவும் கிராமமாகவும் ஆக்கி வாழ்ந்த வரலாறை கூறுகிறார். கதையின் பாதிப்பகுதியை இந்த “ஃப்ளாஷ் பேக்” தான் ஆக்கிரமித்துள்ளது.

மக்கள் நாடோடியாக வந்து ஒரு இடத்தில் தங்கி வீடுகள் விளைநிலங்கள் அமைத்து ஒரு கிராமத்தை எவ்வாறு நிர்மானிக்கிறார்கள் என்ற வரலாற்றை சுவை குன்றாமல் சுவாரசியமாக சொல்லி இருப்பார். நாவலுக்கு இலக்கியத்திற்கான நோபல் பரிசு வழங்கினாலும் தகும்.

இந்த நாவலின் sequel போல வெளிவந்த ”கோபல்ல புரத்து மக்கள்“ ஐ படிக்க ஆவல் மேலோங்கியது. லைப்ரரியில் தொல்லை பண்ணி விசாரித்து காத்திருந்து கிட்டதட்ட ஓராண்டு கழித்து கிடைத்தது.

”கோபல்லபுரத்து மக்கள்“ 

ஆனந்த விகடனில் தொடராக வந்த நாவல். முதல் பாகம் அவரது இயல்பான கரிசல் வட்டார வழக்கு மற்றும் பழக்க வழக்கங்கள் அதனுள்ளே ஒரு அமரக்காதல் என்று விரிகிறது. மேலும் நாகரிகத்தாலும் அறிவியல் கண்டுபிடிப்புகளாலும் விளையும் புதிய விஷயங்களை அக்கிராமத்தார் எவ்வாறு எதிர்கொள்கிறார்கள் என்று சுவைபட கூறியிருப்பார். 

கிட்டப்பன் மற்றும் அச்சிந்தலு காதலில் தோற்று இருவரும் வேறு வேறு இடங்களில் மணமாகி பின்னர் இருவரது வாழ்க்கையும் சீரழிந்து பின்னர் ஒன்று கூடுகிறார்கள்.இந்த கதையில் கிராமத்து வழக்கங்கள் கொண்டாட்டங்கள் வீரசாகசங்கள் என அவருக்கே உரிய கவித்துவமான விஷயங்கள் இருக்கும்.

இந்த நாவலின் இரண்டாம் பாகம் முழுக்க முழுக்க சுதந்திர போராட்ட களத்தை சுவீகரித்துக் கொள்கிறது. சுதந்திர போராட்ட வேட்கை கோபல்ல கிராம மக்களிடையே எவ்வாறு பரவுகிறது என்று ஆரம்பித்து போரின் போக்கை பின்பற்றி செல்லும் போது பள்ளியில் படித்த அசுவாரசியமான ஒரு வரலாற்று பாடபுத்தகமாக மாறிவிடுகிறது. 

கதை ஓட்டத்தில் “செம்புலப் பெயல் நீர்”போல கலந்து வரலாற்றை விவரிக்கும் கி.ரா வுக்கு என்னவாயிற்று? தண்ணீரில் கரையாத பொருளை வலிந்து தண்ணீரில் கரைத்தால் என்னவாகும் திப்பை திப்பையாக மிதந்து அலங்கோலமாக காட்சியளிக்கும் அல்லவா. அந்தமாதிரிதான் உள்ளது நாவலின் இரண்டாம் பாகம். இயல்பிலேயே அழகிய தோற்றம் கொண்ட மங்கையொருத்தி “மேக்கப்“ போடுகிறேன் என்று தன் அழகை சிதைத்துக் கொண்டமாதிரி கி.ரா வின் இயல்பான கரிசல் நடை முடமாகி கிடக்கிறது.

பள்ளிகளில் நடக்கும் பேச்சுப் போட்டிகளில் சுதந்திர போராட்டத்தை மையப் படுத்தி எதாவது சொன்னாலே பரிசில் கிடைக்கும். சாகித்திய அகாடமி விருது பெறவும் பள்ளி சிறார்கள் செய்த உபாயத்தை பின் பற்றுவது ரசிக்கும் படியாக இல்லை. அமரர் கல்கி அவர்களுக்கும் கூட சுதந்திர போராட்டக் களத்தை பின்னணியாக கொண்டு அவர் எழுதிய “அலைஓசை“ நாவலுக்காகத் தான் அவ்விருது கிடைத்தது. கி.இரா அவர்களுக்கும் கோபல்ல கிராமத்திலே ”சுதந்திர போராட்டத்தை” கலந்து விட்டதால் தான் விருது கிட்டியிருக்கும் போல.

அவரது “கோபல்ல கிராமம்“ தான் விருதுக்கு முற்றிலும் தகுதியான நாவல். அதற்கு “நோபல் பரிசு“ கொடுத்தாலும் தகும்.

அய்யோ எல்லாம் போச்சே.....

பொங்கி வரும் வெடிச் சிரிப்பை அடக்கி இருக்கிறீர்களா?
பொங்கி வரும் காட்டாற்றை அணைக்கட்டி அடக்குவதைக் காட்டிலும் பொங்கி வரும் சிரிப்பை அடக்குவது சற்ற சிரமமான காரியந்தான்.
சமீபத்தில் பேருந்துக்காக காத்திருந்த போது நடந்த சம்பவம். ஒரு இளைஞன் அரசாங்க சாராயக்கடையில் சாராயப்புட்டி வாங்கிக் கொண்டு வந்தான்.

தனது இரு சக்கர வாகனத்தின் டேங்க் கவரில் அதை நுழைத்தான். பொசுக்கென்று உள்ளே சென்றுவிட்டது. அது வெளியே தெரியாமல் உள்ளடங்கி போய் விட்டதில் அவனுக்கு திருப்தியில்லை. அதனால் அதனை சற்று உயர்த்தி சாய்வாக்கி அதன் கழுத்து வரை வெளியே தெரியும் படி வைத்து நாலு பேர் பார்க்கும் படி செய்து தனது கவுரவத்திற்கு பங்கம் வராதபடி பார்த்துக் கொண்டான். (முன்பெல்லாம் நாப்கினுக்கு அடுத்தபடியாக பிரவுன் கவர் சுற்றி வாங்கி செல்லும் பொருள் சாராய பாட்டில் தான். வாங்கினாலும் லுங்கியால் மறைத்தோ அல்லது பட்டா பட்டி டவுசரில் வைத்தோ மறைத்து எடுத்து செல்வார்கள்)

பக்கத்து கடைக்கு சென்று சாராயம் அருந்த தேவையான ”அக்சஸரீஸ்” வாங்க சென்றான். வாங்கி திரும்பும் போது “டமார்“ என்று ஒரு சத்தம். பார்த்தால் “டேங்க்“கவரில் வைத்த சாராய பாட்டில் ஏற்றி வைக்கப் பட்ட போது அங்கிருந்த துவாரம் வழியாக நழுவி இருக்கிறது (பயபுள்ள கவனிக்கல போலிருக்கு!). அது உடைந்ததும்  உடைந்த பாட்டிலையும் கையில் இருந்த ”அக்சஸரீஸ்” ஐயும் அவன் பரிதாபமாக பார்த்த போது தான் எனக்கு சிரிப்பை அடக்க வேண்டிய சங்கடமான சூழல் உண்டானது. இருந்தாலும் வீட்டிற்கு வந்து பாத்ரூம்  கதவை சாத்திக்கொண்டு ஒரு இரண்டு நிமிடம் சிரித்து தீர்த்தேன்.

சூரப் பழம் பறிக்க வாரீங்களா

“சூர“சம்ஹாரம்

இளம் பிராய சனி ஞாயிறுகள் எப்போதுமே மகிழ்ச்சியான நாட்கள் தான். குறிப்பாக 80 களின் கிராமத்து சிறுவர்களுக்கு. ஏரிக்குளியல் அல்லது கிணற்றில் குதித்தல் காடுகளில் சுற்றித்திரிதல் என்று கிடைக்கும் வாய்ப்புகளில் எல்லாம் சாகசமும் மகிழ்ச்சியும் எல்லை மீறும்.

யாருக்கும் தெரியாமல் வீட்டை விட்டு வெளியேறி காதலனுடன் ஓடிப்போகும் கதாநாயகி போல் வீட்டிலிருந்து நைசாக நழுவி காத்திருக்கும் மற்ற நண்பர்களுடன் கலந்து காலை பத்து மணி போல எங்கள் வனவாசம் ஆரம்பிக்கும். தெருவில் இருந்து சுமார் 2 கிலோ மீட்டர் தாண்டியதும் வயல் வெளிகள் முடிந்து “பொட்டாங்காடு“ ஆரம்பிக்கும்.

அங்கே இரண்டு பாதைகள் பிரியும். இடது புறம் சென்றால் துவரை,வரகு, கம்பு போன்ற பயிர்கள் விளையும் புன்செய் நிலப்பரப்புகள். நல்ல பாதைகள் வரப்புகள் நிறைந்தது. அதிகம் பேர் ஆள் அரவம் இருக்கும். வலதுபுறம் சென்றால் அரசாங்க முந்திரி காடு. ஆள் அரவம் இல்லாதது. But we took the one less travelled by. That makes all the difference.

எங்கள் இலக்கு “சூரப்பழம்“ தான். குழந்தைகளிடம் பென்சிலை கொடுத்து கிறுக்க செய்து அதன் மேல் வட்ட வட்டமாக சிறு இலை வரைந்தால் அது தான் சூரப்பழ செடி. ஒழுங்கில்லாமல் வளரும் புதர் வகையை சார்ந்த முள் நிறைந்த செடி. மூட்டை சுமக்கும் தொழிலாளர்கள் கைகளில் ஒரு கருவி இருக்கும். மூட்டையில் குத்தி இழுத்தால் பிடி நழுவாது. அந்த கருவி உருவாக யோசனை கொடுத்ததே சூர முள்ளாகத்தான் இருக்கும். சட்டையில் கோர்த்துக் கொண்டால் எடுப்பது சிரமமாகிவிடும். வெகு லாவகமாக சட்டைக்கு சேதாரம் இல்லாமல் எடுக்க வேண்டும்

செடியில் சூரக் காய்களும் பழங்களும் வெள்ளிக் கொலுசில் சத்தம் செய்யும்  முத்துக்கள் போல கிளையோடு கொத்துக் கொத்தாய் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கும். பழம் பழுத்து விட்டால் விதையை இன விருத்திக்காக வெளியேற்றியாக வேண்டும் அல்லவா? எனவே தான் பெரும்பாலான காட்டுப் பழங்களின் காம்புகள் இற்று விடும். லேசாக ஆட்டினாலே விழுந்து விடும். விருட்சமாய் அடுத்த பயணம் தொடங்க வேண்டுமல்லவா? சூரப்பழமும் அப்படித்தான். நாவல் பழக் கலரில் சைக்கிள் சக்கரத்தில் இருக்கும் “பால்ரஸ்“ அளவில் இருக்கும் ஒரு மினி இலந்தை பழம்.

முதலில் குச்சி கொண்டு லேசாக தட்டினால் பழங்கள் உதிரும். (ஒரு போதும் குச்சியால் வேகமாக அடித்து காயையும் பிஞ்சுகளையும் உதிர்ப்பதில்லை. அதெல்லாம் பழம் பறிக்கும் எதிக்ஸ்). லாவகமாக முட்களை விலக்கி குனிந்து சென்று பழங்களை மென்மையாய் கூட்டி அள்ள வேண்டும். சிலபேருக்கு மரத்தில் இருந்து நேரடியாய் உதிர்த்து சாப்பிடப் பிடிக்கும். அவர்களெல்லாம் கிளையை இழுத்து பழங்களை உதிர்ப்பர். மண்ணில் படாமல் சாப்பிட்டால் இன்னும் அருமையல்லவா?

அடுத்து பழத்தின் சுவை, லேசான புளிப்பு கலந்த ஆழ்ந்த இனிப்பு. பழத்தில் சதைப்பகுதி என்று சொல்லிக் கொள்ளும் படி ஒன்றும் இருக்காது. மெல்லிய தோல் பகுதிக்கும் கொட்டைக்கும் இடையே உள்ள இடைவெளி அரை மில்லி மீட்டர் கூட இருக்காது. அந்த சின்ன இடைவெளி தான் அமிழ்தமான சுவையை கொடுக்கும் பகுதி.

ஒவ்வொன்றாக சாப்பிட இது ஒன்றும் இலந்தைப் பழம் அல்ல. ஒரு கைப்பிடி அள்ளி வாயில் போட்டுக் கொண்டு குதப்ப வேண்டும். தோல் கிழிந்து சுவை வெளிப்படும். சுவை முழுவதும் உறிந்து சப்பிய பின் விதைகளை துப்பி விட வேண்டும். ஒன்றிரண்டு விதைகள் நழுவி தொண்டை கடந்து இரைப்பையில் தஞ்சமடையக் கூடும் ஜாக்கிரதை.